H Βιώσιμη Ανάπτυξη φέρνει μιας σειρά από προκλήσεις στις επιχειρήσεις, για τις οποίες χρειάζονται ταχύτατες, ειδικές, και αποτελεσματικές λύσεις. Εδώ να σημειώσουμε κάτι σημαντικό: οι αλλαγές αυτές δεν είναι μια μόδα, αλλά είναι συνολικές και αφορούν πολύ πεζά πως βοηθάς την κοινωνία, πως μειώνεις το αποτύπωμά σου στο Περιβάλλον και πως έχεις μια δομημένη ηθική και διαφάνεια που το κοινό τις βλέπει να είναι ‘built-in’ μέσα στο προϊόν ή την υπηρεσία της επιχείρησης.

Η Βιώσιμη Ανάπτυξη δεν θα έρθει με κρατικές αποφάσεις

Είναι αλήθεια πως η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κυβερνήσεις των μελών προπορεύονται στη θεσμοθέτηση πολιτικών Βιώσιμης Ανάπτυξης: δικαιώματα καταναλωτή, διαφάνεια, έλεγχος ανταγωνισμού, ευκαιρίες για καινοτομία, μείωση εκπομπών διοξειδίου-έξυπνες πόλεις-ηλεκτροκίνηση, τεχνολογική ανάπτυξη αλλά και έλεγχος, τεχνολογίες ενέργειας.

“Βιωσιμότητα δεν σημαίνει να κάνεις μικρότερο κακό (απ’ ότι έκανες). Αντίθετα, σημαίνει να κάνεις όλο και περισσότερο (κοινό) καλό.”

Jochen Zeitz

Η λίστα είναι μεγάλη, αλλά στην πράξη δεν κάνουν καλύτερο τον κόσμο μας οι κυβερνήσεις. Πρέπει να αυτο-προσαρμοστούν ολόκληρες βιομηχανίες. Οι επιχειρήσεις. Και αυτές δεν θα τα κάνουν μόνες τους, επειδή δίνει εντολή κάποιος Γενικός Διευθυντής. Θέλουν εκπαιδευμένο, εξοικειωμένο και δημιουργικό προσωπικό που να υλοποιήσει τις αλλαγές για καλούς σκοπούς. Αν το ανθρώπινο δυναμικό της κάθε επιχείρησης δεν υιοθετεί και δεν ενσωματώνει σε ό,τι κάνει τις αρχές της βιωσιμότητας στη λειτουργία της επιχείρησης, τίποτε δεν θα αλλάξει…και ήδη χάνουμε χρόνο.

Για να λέμε την αλήθεια, οι οργανισμοί που κινούνται γοργά προς τη Βιώσιμη Ανάπτυξη προσπαθούν να εξισορροπήσουν το triple bottom line κοινωνικής στήριξης, καλών περιβαλλοντικών πρακτικών και εξαιρετικών προϊόντων για να επιτύχουν μακροπρόθεσμη επιτυχία.

Αναζητήστε καλά παραδείγματα-ερεθίσματα

Tο slogan του βασικού ανταγωνιστή τους “Small actions can make a big difference” ενέπνευσε τα στελέχη της Procter & Gamble στην Αγγλία να κάνουν βιώσιμες αλλαγές στο τσάι και τα βότανα που πωλούνται σε σακουλάκια. Μειώνοντας κατά 3mm το μήκος, μείωσαν κατά 15% τα ρολά χαρτιού που περνούν από την παραγωγή, άρα εξοικονόμησαν κόστος €47.500 και «έσωσαν» 9,3 τόνους χαρτιού! Απλό, ε;

Στο Khamgaon της Ινδίας οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Unilever ήθελαν να βοηθήσουν τις φτωχές γειτνιάζουσες κοινωνίες. Πρότειναν λοιπόν να οργανωθούν μαθήματα χρήσης προϊόντων καλλυντικής περιποίησης για γυναίκες με τα προϊόντα της εταιρίας. Από χωριό σε χωριό, βγήκαν 825 εκπαιδευμένες γυναίκες, άλλες ως υπάλληλοι και άλλες ως ιδιοκτήτριες κομμωτηρίων. Έτσι επιστρέφεις αξία στην κοινωνία και βοηθάς μακροπρόθεσμα και βιώσιμα.

Σήμερα πολλές διεθνείς εταιρίες όπως IBM, Marks & Spencer, Ericsson, Unilever εντάσσουν τη Βιώσιμη Ανάπτυξη στις περιγραφές αρμοδιοτήτων και την εργασία των εργαζομένων και στελεχών. Δημιουργούν ομάδες, αναπτύσσουν πολιτικές και υλοποιούν τις βέλτιστες πρακτικές από όλο τον κόσμο.

Η Marks & Spencer για παράδειγμα έχει ονομάσει 1.380 Sustainability Champions στα καταταστήματά της για να παρακολουθούν, να κινητοποιούν συναδέλφους και να υλοποιούν πρακτικές Βιώσιμης Ανάπτυξης. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Πως όλοι μας ενώ μεγαλώσαμε με την πρακτική «πετάω το χαρτάκι στο δρόμο», με τέτοιες προσεγγίσεις γινόμαστε καλύτεροι. Σκεφτόμαστε επιτέλους το σωστό. Δημιουργούμε τους αυριανούς ηγέτες που όχι μόνο θα μιλούν για την κυκλική οικονομία, αλλά θα είναι πιο δίκαιοι εργοδότες και καλύτεροι ‘corporate citizens’.

Αλλά και στην Ελλάδα από πρώην ΔΕΚΟ έως τις μεγάλες πολυεθνικές όλο και περισσότεροι επενδύουν στην ασφάλεια και την υγεία στην εργασία, στη διαρκή εκπαίδευση και σε νέες δεξιότητες που αναβαθμίζουν το ανθρώπινο δυναμικό.

Θα πει κάποιος, και τι τον νοιάζει τον κάθε εργαζόμενο;

Τελικά έχει δίκιο η Βιολέτα Ξανθούλη, όταν λέει πως στις ESG δράσεις είναι απαραίτητη η εμπλοκή των εργαζομένων των επιχειρήσεων. Η Βιώσιμη Ανάπτυξη είναι ένα από τα βασικά ζητήματα της εποχής μας.

Δεν μπορεί να απασχολεί τους εργαζόμενους στην προσωπική τους ζωή και να μην είναι (κάπως) μέρος της εργασίας τους. Δεν μπορεί να διαχωρίζουν οργανικά και ανακυκλώσιμα απόβλητα στο σπίτι, ενώ η επιχείρηση που δουλεύουν να τα πετάει όλα μαζί. Δεν μπορεί να αγοράζουν αθλητικά παπούτσια από πλαστικά μπουκάλια και η επιχείρηση να μην ανακυκλώνει. Δεν μπορεί να ακούν για τον κίνδυνο υγείας από την κακή διατροφή και η εταιρία τους να πουλά προϊόντα χαμηλής διατροφικής αξίας.

Και όμως υπάρχει ελπίδα. Η νέα εποχή συμπαρασύρει θετικά πολλές επιχειρήσεις στη θετική αλλαγή, καταρχήν στον τρόπο σκέψης. Το λέω επηρεασμένος από ένα θετικό παράδειγμα που έζησα πρόσφατα.

Αν μπουν οι εργαζόμενοι στο κέντρο της στρατηγικής βιώσιμης ανάπτυξης, θα οδηγήσουν σε επιτυχίες και αποτελέσματα

Η επιχείρηση λειτουργεί για χρόνια. Προϊόν και Υπηρεσίες. Πολλοί άνθρωποι. Σημαντικές παραγωγικές δραστηριότητες. Αποφασίζει να ξεκινήσει να γράφει τη Στρατηγική Βιώσιμης Ανάπτυξης. Δεν το κάνει «από το στομάχι της», που λέμε.

Η επιχείρηση αυτή κάνει έρευνα προς τους κοινωνικούς της εταίρους για τα αναγνωρισμένα θέματα και τη σημασία τους. Αξιολογεί τα ευρήματα και εργάζεται μεθοδικά για ένα πρώτο πλάνο κατευθύνσεων.

Και εκεί ξεκινά η μαγεία, η δημιουργικότητα και η σίγουρη επιτυχία για τα επόμενα χρόνια. Καλεί όσους υπαλλήλους ήθελαν, ασχέτως τμήματος, ρόλου, ευθύνης να δηλώσουν συμμετοχή σε σειρά Purpose workshops για να τους δώσει βήμα, πρωτοβουλία, συνδημιουργία και να καταγράψουν σε ομάδες τις ιδέες τους για τις αλλαγές βιώσιμης ανάπτυξης που πρέπει να κάνει η επιχείρηση σε κάθε αναγνωρισμένο θέμα.

Μαγεία! Άνθρωποι που ζουν καθημερινά άγχος, πολλά projects, και τη ρουτίνα του γραφείου …μεταμορφώθηκαν. Ανατροφοδότησαν την επιχείρηση με φρέσκες ιδέες, με αξίες και είναι πλέον οι πρεσβευτές της βιώσιμης ανάπτυξης σε ό,τι γίνεται. Αυτό είναι το μεγαλύτερο όφελος.

Όταν είδα τις πυκνογραμμένες ιδέες των workshops έμεινα σιωπηλός, αλλά εντυπωσιασμένος. Αν μέσα σε μισή ώρα οι ομάδες εργαζομένων ξεκλείδωναν και φαντάζονταν ιδέες για κάθε θέμα ξεχωριστά, αναρωτήθηκα –μια ακόμη φορά– γιατί οι επιχειρήσεις μας δεν απελευθερώνουν τις ικανότητες των εργαζομένων τους (άλλο θέμα αυτό θα μου πείτε);

Και τι ιδέες μπορεί να πει άραγε ένας εργαζόμενος λογιστηρίου ή ένας «πληροφορικάριος»;

Εδώ είναι η έκπληξη. Από εκεί που δεν το περιμένεις (γιατί όλοι έχουμε μια κλισέ εικόνα και αντίληψη για κάποιες θέσεις ή αντικείμενα εργασίας) ακούς τρομερές ιδέες. Και το σημαντικό; Είναι ιδέες που δεν είχε υλοποιήσει η επιχείρηση και πιθανώς δεν θα ξεκινούσε ποτέ με τη (παλιά) λογική ‘top-down’. Οι εργαζόμενοι της επιχείρησης στα workshops …ήταν σαν βροχή από ιδέες με πρακτική υλοποίηση, ωφελούμενο κοινό, χρόνους, συνεργασίες.

Πληροφόρηση καταναλωτή. Μέτρηση κατανάλωσης καυσίμων και πολιτική διανομής με στόχο λιγότερες εκπομπές CO2. Ιχνηλασιμότητα. Γραμμή υποστήριξης εργαζομένων. Αυστηρότερα κριτήρια επιλογής προμηθευτών. Συνεργασίες με μικρές τοπικές επιχειρήσεις. Εργασιακοί χώροι με ορθοπεδικά, ομαδικά, ψυχαγωγικά χαρακτηριστικά. Ενίσχυση ασθενών κοινωνικών ομάδων. Εκπαίδευση και βοήθεια. Προμήθεια μόνο βιώσιμων πρώτων υλών. Προϊόντα και υπηρεσίες για ειδικές ομάδες που έχουν θέματα υγείας. Έξυπνο γραφείο με μείωση κατανάλωσης ενέργειας. Ασφάλεια στην εργασία. Λιγότερα υλικά συσκευασίας, περισσότερα ψηφιακά εργαλεία. Απίθανη εμπειρία.

“Η μεγαλύτερη απειλή για τον πλανήτη μας είναι η βεβαιότητα που έχουμε, πως κάποιος άλλος θα τον σώσει”

Robert Swan

Έτσι πρέπει να προχωρήσουμε προς τη Βιώσιμη εποχή, προς ένα καλύτερο κόσμο. Οι άνθρωποι των επιχειρήσεων είναι επίσης πολίτες και διαθέτουν ενσυναίσθηση. Να προχωρήσουμε μαζί τους και αντιγράφοντας τις καλύτερες πρακτικές. Με μείωση κόστους, για να σώζονται πόροι προς άλλους καλούς σκοπούς. Με λύσεις που αυξάνουν το θετικό αποτύπωμα. Δίνοντας βοήθεια σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Με σεβασμό στον άνθρωπο και τις αξίες της ζωής.

Λίγες σκέψεις για να έχουν οι επιχειρήσεις βιώσιμες πορείες (και Στρατηγική!)

1. Απαντήστε στο «Και λοιπόν;» κάθε εργαζόμενου

Η Βιώσιμη ανάπτυξη θα συνεχίσει να εξελίσσεται και να αλλάζει (πχ. πράσινη ταξινόμηση που βγαίνει από την ΕΕ). Όμως ένα πράγμα θα παραμείνει σταθερό για τους ηγέτες των επιχειρήσεων: η ανάγκη να διασφαλίσουν ότι όλοι οι εργαζόμενοί τους κατανοούν πώς η βιώσιμη ανάπτυξη ωφελεί τους πελάτες,  τις κοινότητες, τους εταίρους και τελικά τη μάρκα τους.

Να καταλάβουν πώς συνδέει και υποστηρίζει τις φιλοδοξίες και τους σκοπούς τους και σε ατομικό επίπεδο. Πρέπει λοιπόν να απευθυνθείτε σε όλους τους εργαζόμενους σε όσα διαφορετικά επίπεδα και τμήματα και να βρίσκονται. Να μιλήσετε μαζί τους για το μέλλον και όσες προκλήσεις υπάρχουν. Να σκεφτείτε σαν μια «green» ομάδα. Να αντιμετωπίσετε εκπαιδευτικά το «Και λοιπόν;», ώστε ο καθένας από αυτούς να μπορεί να απαντήσει στην ερώτηση τι σημαίνει για αυτούς η στρατηγική ESG.

2. Κάντε τη Βιώσιμη Ανάπτυξη κουλτούρα και DNA των ανθρώπων σας

Εάν η στρατηγική βιώσιμης ανάπτυξης θεωρηθεί πως είναι μια σειρά από πιστοποιήσεις, συμμορφώσεις, ελέγχους και ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ, είναι πιθανό να αποτύχει συνολικά. Πρέπει οι εργαζόμενοι να αγκαλιάσουν τη νέα εποχή, όχι λόγω «κανόνων» αλλά επειδή οδηγεί σε μια πιο ανθρώπινη και δίκαιη κουλτούρα της επιχείρησης, εσωτερικά και εξωτερικά, σαν να είναι το DNA του οργανισμού.

3. Δώστε σημασία στην κοινωνική συνοχή

Ενώ βλέπουμε συχνά μεγάλες εξελίξεις και πρόοδο στους πυλώνες Περιβάλλον και Εταιρική Διακυβέρνηση, η στήριξη της κοινωνίας υστερεί. Και εκεί ακριβώς βρίσκονται οι μεγάλες αντιθέσεις, τα κενά, η έλλειψη θεσμών. Ρωτήστε μια νεαρή κοπέλα, διαβητική, γιατί οι εταιρίες εστίασης και τροφίμων δεν δίνουν χρήσιμες πληροφορίες για τα προίόντα τους. Απάντηση δεν υπάρχει.

Οι επιχειρήσεις πρέπει να επιστρέψουν αξία, βοήθεια, και αγάπη στην κοινωνία και όσους έχουν ανάγκη. Οι παγκόσμιοι στόχοι του ΟΗΕ έχουν ένα ακατανίκητο σλόγκαν: «Να μην μείνει κανείς πίσω». Στα επόμενα χρόνια η κοινωνία θα έχει μεγάλες ανάγκες για ένα δίχτυ ασφάλειας, ποικιλομορφίας, ισότητας και τίμιας ένταξης …ΟΛΩΝ!

4. Δεν είμαστε «εμείς» και «εσείς»

Η εργασιακή κουλτούρα, οι ιδέες, οι πράξεις της επιχείρησης προς κοινωνία, περιβάλλον και διακυβέρνηση θα προσελκύει καλύτερα, εξυπνότερα, φρέσκα μυαλά και ταλέντο. Για το λόγο αυτό πρέπει (τα αφεντικά και) η κουλτούρα της επιχείρησης να μην είναι ένα οργανόγραμμα… αλλά να ενστερνίζονται διαφορετικές εμπειρίες και ιδέες και αυτό θα είναι η μεγάλη πρόσκληση βελτίωσης και ανάδειξης των εργαζομένων.

The post Όταν οι εργαζόμενοι ορίζουν τη Στρατηγική Βιώσιμης Ανάπτυξης, τότε η επιχείρηση ξέρει που πηγαίνει appeared first on 2045.gr.

Η Ελλάδα, ως οικοσύστημα νεοφυούς επιχειρηματικότητας τοποθετείται στην 54η θέση παγκοσμίως, σύμφωνα με την κατάταξη του StartupBlink. Μπορεί να μην ακούγεται πολύ υψηλή θέση, αλλά τηρουμένων των αναλογιών, δεν είναι και τόσο άσχημη. Λιγότερο από δύο δεκαετίες πριν, κανείς δεν ενδιαφερόταν να ελέγξει σε ποια θέση στην κατάταξη βρισκόταν η χώρα μας. Κι αυτό γιατί ελάχιστοι –και ίσως “ρομαντικοί”– ήξεραν τη δυναμική των ελληνικών startups. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν οι ίδιοι οι startuppers. Οι υπόλοιποι ήταν οι άνθρωποι που επένδυσαν σε αυτούς.

Το 2021, και ιδιαίτερα το τελευταίο τρίμηνο, οι τίτλοι των μίντια έρχονταν ο ένας μετά τον άλλο: Μεγάλοι γύροι επενδύσεων, μεγάλες εξαγορές, μεγάλα ονόματα του εξωτερικού που ενδιαφέρονται για το τοπικό οικοσύστημα καινοτομίας. Οι ελληνικές startups τραβούν βλέμματα από το εξωτερικό, και μαζί με αυτά και πολύ σημαντικές επενδύσεις – τόσο σημαντικές που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχαμε ξαναδεί στο ελληνικό οικοσύστημα. Πολλοί μπορεί τώρα να έμαθαν τι είναι οι startups. Ωστόσο, πρόκειται για μια ιστορία σχεδόν δύο δεκαετιών.

Το 2007, όταν ξεκίνησε η περίοδος των JEREMIE funds (Joint European Resources for Micro to Medium Enterprises), ήταν στην ουσία η πρώτη φορά που μοχλεύτηκαν σημαντικοί πόροι που αφορούσαν στοχευμένα ελληνικές startups (σε αντιδιαστολή, για παράδειγμα, με τα γνωστά σε όλους μας ΕΣΠΑ). Αν και ενισχύθηκε σχετικά μικρός αριθμός επιχειρήσεων (55), τέθηκαν οι πρώτες βάσεις. Μετά την εκπνοή του προγράμματος (2013), το επόμενο μεγάλο βήμα πραγματοποιήθηκε το 2017, όταν ξεκίνησε το πρόγραμμα EquiFund – μια συνεργασία του Ευρωπαϊκού Επενδυτικού Ταμείου (EIF) με το ελληνικό δημόσιο και επενδυτές του ιδιωτικού τομέα. Μέχρι το τέλος του 2021, μέσω αυτού του προγράμματος είχαν επενδυθεί περισσότερα από 210 εκατομμύρια ευρώ, σε περισσότερες από 119 εταιρείες, με τα ⅔ του συνολικού ποσού να προέρχεται, όπως ήταν και το επιθυμητό, από τον ιδιωτικό τομέα. Ωστόσο, 7 στις 10 εταιρείες που έχουν λάβει τη μεγαλύτερη χρηματοδότηση, έχουν ενισχυθεί μέσω είτε των JEREMIE, είτε του EquiFund, είτε και των δύο – ενδεικτικό της σημασίας που έχει η ενίσχυση μιας startup στο στάδιο pre-seed/seed.

Στις αρχές του 2022 ανακοινώθηκε η εξαγορά της Accusonus, μιας εταιρείας από την Πάτρα, από τη Meta, για ένα ποσό που υπολογίζεται κοντά στα 100 εκατομμύρια ευρώ. Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας παγκόσμιος κολοσσός φτάνει σε συμφωνία με ελληνική εταιρεία. Πριν από δύο χρόνια, το 2020, η Softomotive εξαγοράστηκε από τη Microsoft για ένα αντίστοιχα μεγάλο ποσό. Την ίδια χρονιά, η Instashop έσπασε ρεκόρ, κλείνοντας συμφωνία εξαγοράς για 360 εκατομμύρια δολάρια, και αποτελώντας το πιο επιτυχημένο exit ελληνικής startup μέχρι και σήμερα.

Τι αλλάζει τα τελευταία χρόνια;

Παρακολουθώντας κανείς την επικαιρότητα στον χώρο της νεοφυούς επιχειρηματικότητας, μπορεί εύκολα να αναγνωρίσει ένα μοτίβο τελευταία: φτάνουν στις οθόνες μας όλο και περισσότερες ειδήσεις για επενδύσεις σε startups, αλλά με μία σημαντική διαφορά: οι εταιρείες δεν εδρεύουν ή δεν δραστηριοποιούνται καν στην Ελλάδα. Υπάρχει τέτοια δίψα για ελληνικές ιστορίες επιτυχίας που θα αποτελέσουν έμπνευση, ώστε πλέον στο ραντάρ όσων παρακολουθούν τον χώρο εντάσσονται και όσες εταιρείες διαθέτουν ένα μέλος ελληνικής καταγωγής, ακόμη κι αν πρόκειται για Έλληνες της διασποράς.

Αναμφίβολα, είναι πολύ ενθαρρυντικό να ακούει κανείς πως οι ελληνικές εταιρείες αποτιμούνται συνολικά πάνω από τα 4,5 δισεκατομμύρια δολάρια (Marathon), αλλά η αναλογία είναι δυσανάλογη αν δει κανείς τα ποσά που αφορούν εταιρείες με έδρα ή δραστηριότητα εντός της χώρας και αυτές που απλά έχουν κάποια σύνδεση με τη χώρα μέσω ενός εκ των ιδρυτών.

Αυτό θα μπορούσε να αποτελεί απόδειξη ενός χρόνιου brain drain, αλλά θα ήταν ένα κάπως αυθαίρετο συμπέρασμα. Πολλοί από τους Έλληνες του εξωτερικού αποτελούν δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες, που, όπως είναι φυσικό, ζουν και δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά στο εξωτερικό. Ωστόσο, υπάρχει και η περίπτωση των ελλήνων founders, οι οποίοι, έχοντας πρώτα επιτύχει εντός των συνόρων, έχουν δικτυωθεί κατάλληλα, έχουν γνωρίσει συνεργάτες με τους οποίους έχουν συζητήσει κοινές ιδέες, και, νιώθοντας πλέον σίγουροι και ήδη δοκιμασμένοι σε περισσότερες από μία αγορές (καθώς οι περισσότερες ελληνικές startups επιχειρούν σε περισσότερες αγορές εκτός της ελληνικής), ανοίγουν τη δραστηριότητά τους σε νέα εδάφη. Δύο πολύ χαρακτηριστικές τέτοιες περιπτώσεις είναι ο Νίκος Δρανδάκης, που μετά την Beat δημιούργησε τη Flyway και τη Sync Health, αλλά και ο Γιώργος Χατζηγεωργίου της Skroutz, ο οποίος είναι ένας εκ των founders της Zoe, που έχει ήδη συγκεντρώσει περισσότερα από 20 εκατομμύρια δολάρια από επενδυτές.

Το ελληνικό οικοσύστημα

Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει, λοιπόν, το ελληνικό οικοσύστημα; Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Elevate Greece, μέχρι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, υπάρχουν καταγεγραμμένες 557 startups που πληρούν τις προϋποθέσεις που έχει θέσει το Υπουργείο Ανάπτυξης και Επενδύσεων, έχουν προχωρήσει στη διαδικασία εγγραφής τους στο μητρώο (με την υπόσχεση πως θα έχουν πρόσβαση σε κάποια προνόμια), και έχει εγκριθεί η αίτησή τους από μια επιτροπή ειδικών αξιολογητών. Στη βάση δεδομένων του Crunchbase εμφανίζονται αυτή τη στιγμή 2.444 ενεργές εταιρείες με έδρα στην Ελλάδα, αλλά στην πραγματικότητα στον αριθμό αυτό πρέπει να γίνουν κάποιες προσθαφαιρέσεις: να προστεθούν όσες δηλώνουν ως έδρα τους κάποια άλλη χώρα, όμως λογίζονται ως ελληνικές (περισσότερα γι’ αυτό παρακάτω) και να αφαιρεθούν κάποιες που λανθασμένα βρίσκονται στη λίστα του Crunchbase (π.χ. ΟΠΑΠ, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας κ.ο.κ.).

“2.000 εταιρείες: αυτός εκτιμάται ότι είναι ο πραγματικός αριθμός των ενεργών ελληνικών startups”

Λαμβάνοντας υπόψη το συγκεκριμένο στατιστικό δείγμα του ελληνικού μητρώου, τα ευρήματα του Elevate Greece δείχνουν ότι ο τομέας με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις ελληνικές startups είναι αυτός των επιστημών υγείας – μια παγκόσμια τάση. Το ίδιο επιβεβαιώνει και η έρευνα του Found.ation με την υποστήριξη του EIT Digital και της ΕΑΤΕ, αλλά κάπου εκεί αρχίζουν οι διαφοροποιήσεις. Η έρευνα του Found.ation σημειώνει πως παραδοσιακά “δυνατοί” τομείς της ελληνικής οικονομίας όπως ο τουρισμός/φιλοξενία και η ναυτιλία δεν έχουν τόσο έντονη παρουσία στο οικοσύστημα της νεοφυούς επιχειρηματικότητας όσο θα περίμενε κανείς, για πολλούς λόγους, ανάμεσα στους οποίους και ο πιο “οικογενειακός” χαρακτήρας των επιχειρήσεων που αφήνει λιγότερα περιθώρια για πειραματισμούς. Από μία άποψη αυτό μοιάζει περίεργο, καθώς η χώρας μας θα μπορούσε να αποτελέσει το ιδανικό πεδίο πειραματισμού για οποιαδήποτε startup επιθυμούσε να δοκιμάσει το προϊόν της σε αυτούς τους κλάδους, ωστόσο οι ελληνικές startups κοιτάζουν συχνά πέρα από τα σύνορα. Οι κλάδοι που φαίνεται να είναι πιο δραστήριοι είναι όλοι αυτοί που σχετίζονται με τη δημιουργία software για τον B2B τομέα, όπως π.χ. Software-as-a-Service.

Ελληνικές και “ελληνικές” εταιρείες

Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο, υπάρχει ακόμη μια ασάφεια για το τι εννοούμε ως startup. Στις περισσότερες χώρες υιοθετείται απλά ένας ορισμός για λόγους που έχουν να κάνουν με τυπικές διαδικασίες, όπως για παράδειγμα την καταγραφή τους και την κατηγοριοποίησή τους σε ένα μητρώο επιχειρήσεων. Εν προκειμένω, στην Ελλάδα, οι προϋποθέσεις για να εγγραφεί μια επιχείρηση στο μητρώο του Elevate Greece είναι οι εξής: να απασχολεί λιγότερα από 250 άτομα, να έχει κύκλο εργασιών μικρότερο από 50 εκατ. ευρώ ανά έτος, να λειτουργεί λιγότερα από 8 έτη, και να έχει νομική μορφή ΙΚΕ, ΕΠΕ ή ΑΕ. Σε περισσότερο ανεπτυγμένα οικοσυστήματα, οι παραπάνω προϋποθέσεις είναι συνήθως πιο χαλαρές ως προς το ανώτερο όριο, αναγνωρίζοντας ως startup μια εταιρεία π.χ. με κύκλο εργασιών έως 100 εκατομμύρια ή με έως 500 υπαλλήλους.

Το επόμενο ερώτημα που γεννάται, είναι τι αποτελεί ελληνική startup. Καθώς είμαι προσωπικά υπεύθυνη για την έρευνα του Found.ation που τα τελευταία χρόνια παρακολουθεί τη σκηνή των startups στην Ελλάδα, έχω συχνά αντιμετωπίσει κριτική για τις εταιρείες που επιλέγουμε να χαρακτηρίσουμε ως startups, αλλά και ως ελληνικές startups. Η κριτική σαφώς και έχει βάση (π.χ. μια εταιρεία που έχει ξεπεράσει τα 8 έτη λειτουργίας ξεφεύγει από τα στενά όρια του ορισμού), αλλά το επιχείρημα εδώ είναι πως αν ο σκοπός σου είναι να καταγράψεις την πορεία ενός ολόκληρου οικοσυστήματος σε βάθος χρόνου, πρέπει εκ των προτέρων να παρακολουθείς κάθε εταιρεία που δραστηριοποιείται στον χώρο και έχει ξεκινήσει ως startup, μέχρι και τη στιγμή που θα εξαγοραστεί ή θα φτάσει το στάδιο του “μονόκερου”.

Η έρευνα του Marathon VC περιλαμβάνει στο ελληνικό οικοσύστημα κάθε startup η οποία στην ιδρυτική της ομάδα περιλαμβάνει έναν Έλληνα, ακόμη κι αν δεν έχει καμία δραστηριότητα ή γραφεία στην χώρα. Χαρακτηριστικά, καταγράφει ότι 249 από τις 608 νεοφυείς επιχειρήσεις που συγκέντρωσαν επενδύσεις κατά την περίοδο 2010-2020 επιχειρούσαν στις ΗΠΑ και Καναδά (24,7%) και στο Ηνωμένο Βασίλειο (7,1%). Είναι μια διαφορετική ματιά στο οικοσύστημα, η οποία έχει δεχθεί έντονες κριτικές αλλά είναι επίσης πολύ χρήσιμη, αρκεί να λαμβάνεται υπόψη ο προαναφερόμενος ορισμός. Στην έρευνα του Found.ation ακολουθήθηκε η λογική που ορίστηκε ως προϋπόθεση και από τα VC funds του Equifund για να επενδύσουν σε μια εταιρεία στο πρόγραμμα (με στόχευση την ενίσχυση του ελληνικού οικοσυστήματος), δηλαδή θεωρείται ελληνική μία εταιρεία που έχει είτε την έδρα της στην Ελλάδα, είτε σημαντική παρουσία σε αυτήν, όπως για παράδειγμα ένα τμήμα έρευνας και ανάπτυξης ή ένα σημαντικό ποσοστό του προσωπικού της επί ελληνικού εδάφους, ακόμη κι αν στην ομάδα των founders δεν υπάρχει κανένα ελληνικό επίθετο.

Μονόκεροι, made in Greece

Μέχρι το 2021 οι μονόκεροι στην Ελλάδα ήταν ακριβώς αυτό που υποδηλώνει το όνομα: ένα είδος που υπάρχει μόνο στη φαντασία. Μέσα στη χρονιά που πέρασε, μία εταιρεία, η PeopleCert, ξεπέρασε σε αποτίμηση το ένα δισεκατομμύριο ευρώ, εγκαινιάζοντας το ελληνικό unicorn club. Ήδη από το τέλος του 2021 ήταν γνωστή στην αγορά η συμφωνία που θα έβαζε στο ίδιο κλαμπ τη Viva Wallet (ανακοινώθηκε επίσημα στις αρχές του 2022), ενώ στη λίστα των εταιρειών που θεωρούνται ήδη σχεδόν μέλη είναι και η Blueground, μια εταιρεία που κατάφερε να ανακάμψει έπειτα από μία δύσκολη διετία με περιορισμούς στην εισερχόμενη κίνηση, ενώ ταυτόχρονα είχε δημιουργήσει και αρνητική αίσθηση ως προς την πορεία της στην αγορά, όταν το 2020 είχε προχωρήσει σε απολύσεις υπαλλήλων.

Ως προς τα επόμενα ονόματα που θα συμπληρώσουν αυτή τη λίστα, οι διάφοροι παράγοντες της αγοράς έχουν κάποιες ιδέες, αλλά τίποτα δεν είναι απόλυτα σίγουρο ακόμα. Ανάμεσα στα ονόματα που έχουν αναφερθεί κατά καιρούς στην αρθρογραφία είναι τα: Persado, Skroutz, Hellas Direct, Beat, Tile DB, Epignosis, Workable, Orfium, Flexcar, Spotawheel, Omilia. Το μόνο βέβαιο είναι πως ο δρόμος έχει ήδη ανοίξει.

Startups are hot!

Υπάρχει ένα έντονο και διαρκώς αυξανόμενο ενδιαφέρον του εταιρικού κόσμου για τις startups αυτή τη στιγμή. Δεν είναι κάτι που μπορεί να μετρηθεί σε αριθμούς, αλλά υπάρχουν ενδεικτικά γεγονότα που αποδεικνύουν ότι οδεύουμε προς αυτήν την κατεύθυνση.

Τα τελευταία χρόνια εταιρείες σε όλον τον κόσμο, και ακολούθως ελληνικές εταιρείες, ακολουθούν μια πορεία προς τον ψηφιακό μετασχηματισμό τους, η οποία, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν μπορεί να επέλθει οργανικά, χωρίς εξωτερική βοήθεια. Λύσεις ψηφιοποίησης ή βελτιστοποίησης διαδικασιών που προσφέρονται από startups συχνά είναι ο γρηγορότερος δρόμος για τη δημιουργία καινοτομίας εντός ενός πολύ μεγάλου και δυσκίνητου οργανισμού. Γι’ αυτό και πολλές φορές ο τρόπος αναζήτησης μιας φρέσκιας ιδέας είναι η διενέργεια ενός διαγωνισμού καινοτομίας που απευθύνεται σε νέες ή και πιο ώριμες ομάδες, με αντίτιμο κάποιο χρηματικό έπαθλο ή και την προοπτική συνεργασίας με μια μεγάλη εταιρεία.

Αυτό που μέχρι τώρα έμοιαζε να λείπει από την ελληνική αγορά ήταν η ύπαρξη περισσότερων εταιρικών VCs, τα οποία εν συντομία ονομάζονται CVCs (όπου C=Corporate). Μέχρι τώρα γνωστότερη τέτοια περίπτωση αποτελεί το IQbility, το οποίο ανήκει στον όμιλο Quest. Στις αρχές του πρώτου τετραμήνου του 2022 ανακοινώθηκε η ίδρυση του Public Capital Partners, που αποτελεί μια πρωτοβουλία του Public Group (του ομίλου Olympia) για την επένδυση σε startups, με τη συνδρομή του VentureFriends VC fund. Αντίστοιχα, το ίδιο διάστημα ανακοινώθηκε και η πρωτοβουλία της Κωτσόβολος Dixons σε συνεργασία με την Endeavor για τη δημιουργία ενός accelerator που θα βοηθήσει την ανάπτυξη startups με διάφορους τρόπους, οι οποίοι περιλαμβάνουν κυρίως υποστήριξη σε επίπεδο συμβουλευτικής και δικτύωσης. Εδώ και δέκα χρόνια λειτουργεί το egg της Eurobank με τον διπλό ρόλο θερμοκοιτίδας και επιταχυντή, αλλά και το NBG Business Seeds της Εθνικής Τράπεζας. Δύο hubs καινοτομίας, από τις Cardlink και Interamerican, ανακοινώθηκαν επίσης μέσα στον τελευταίο χρόνο, για να ενισχύσουν την καινοτόμο δραστηριότητα στους τομείς του λιανεμπορίου και των ασφαλειών αντίστοιχα, αποτελώντας παραδείγματα προσέγγισης του εταιρικού κόσμου στις startups. Το 2020 τις εντυπώσεις είχαν κλέψει αντίστοιχες πρωτοβουλίες κολοσσών όπως οι Pfizer και η Microsoft. Στην αγορά κυκλοφορεί η φήμη πως σύντομα θα ανακοινωθεί και επενδυτικό σχήμα από τη Lamda Development.

“Τα CVCs σε συνδυασμό με αυτό που στον κόσμο των επενδύσεων ονομάζονται family offices (μονάδες μεγάλων οικογενειακών εταιρειών επιφορτισμένες με το ρόλο του επενδυτή) θα αποτελέσουν σημαντικό παράγοντα ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια”

Από την άλλη, το επενδυτικό ενδιαφέρον και η διάθεση ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων συνεχίζουν να ρέουν. Από τα έξι funds του EquiFund (των κατηγοριών Innovation και Early Stage που αφορούν startups), που πλέον κλείνουν σταδιακά τον επενδυτικό τους κύκλο, δύο έχουν ήδη ανακοινώσει την έναρξη νέων funds (VentureFriends, Marathon), δύο ακόμη αναμένεται να ανακοινωθούν στο δεύτερο μισό του έτους (BigPi, Metavallon), ενώ τη λειτουργία τους έχουν ξεκινήσει επίσης τα Northern Greece Investment Fund, Φαιστός, TECS και Genesis Ventures Fund, και αναμένεται να ακολουθήσουν κι άλλα επενδυτικά σχήματα. Υπεύθυνη για το νέο κύμα κεφαλαίων (που προέρχονται από πόρους της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων, του Ευρωπαϊκού Ταμείου Επενδύσεων κ.ά.) είναι η Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΑΤΕ), η οποία δηλώνει πως το διαθέσιμο ποσό θα ξεπεράσει το 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ το προσεχές διάστημα.

Είναι όλα ρόδινα;

Ένα οικοσύστημα που μετρά σχεδόν 20 χρόνια και έχει φτάσει στο σημείο να παρουσιάζει τα πρώτα σημάδια μιας ώριμης αγοράς, ασφαλώς και είναι ένας πολύ ενθαρρυντικός παράγοντας. Στις αρχές του 2022, όταν ταυτόχρονα ανακοινώθηκαν η επένδυση που έκανε τη Viva Wallet μονόκερο και η εξαγορά της Accusonus από τον κολοσσό Meta, ήταν η πρώτη φορά που τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων σχεδόν μονοπωλούσε η ελληνική νεοφυής επιχειρηματικότητα.

Πολλοί αναπόφευκτα συγκρίνουν το ελληνικό οικοσύστημα με αυτό του Ισραήλ. Πρόκειται για δύο χώρες που μοιράζονται πολλά κοινά: είναι μικρές σε μέγεθος, βρίσκονται σε γεωγραφικά σταυροδρόμια, και ο πρωτογενής τομέας της οικονομίας τους δεν είναι η βαριά βιομηχανία. Θα μπορούσαμε να γίνουμε ένα case study παρόμοιο με του Ισραήλ; Θεωρητικά, ναι. Αλλά φαίνεται πως δεν έχουν ακολουθηθεί τα ίδια βήματα τη στιγμή που ήταν απαραίτητο. Το Ισραήλ επένδυσε αρκετά νωρίς στην ανάπτυξη της νεοφυούς επιχειρηματικότητας ως μια προοπτική για το μέλλον του, προσελκύοντας ξένα κεφάλαια και ταλέντα. Η Ελλάδα φαίνεται πως πραγματοποιεί αυτές τις ενέργειες μόνο αφού έχουν εμφανιστεί τα πρώτα σημάδια επιτυχίας. Ωστόσο, όπως φαίνεται στο παρακάτω διάγραμμα από την αναλυτική μελέτη της Διανέοσις, οι διαθέσιμοι πόροι ανά αριθμό startups είναι πολλοί αναλογικά με άλλες χώρες. Πιο συγκεκριμένα, για κάθε ελληνική προσπάθεια υπάρχουν διαθέσιμα €733 χιλιάδες. Ωστόσο, οι ετήσιες μελέτες του Found.ation δείχνουν ότι 50-80% των επενδυτικών κεφαλαίων συγκεντρώνεται στις top 10 startups κάθε χρονιά.

Έχοντας ήδη να αντιμετωπίσει το brain drain και μια έλλειψη τεχνολογικών ταλέντων που αποτελεί παγκόσμιο πρόβλημα, η Ελλάδα προσπαθεί να προσελκύσει ταλέντα, εκμεταλλευόμενη το προνομιακό της κλίμα (ψηφιακοί νομάδες), αλλά και επενδύσεις από ιδιώτες (angel investors) και επιχειρήσεις. Μεγάλες επενδύσεις έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια επί ελληνικού εδάφους, με βαριά παγκόσμια ονόματα όπως της Microsoft, της Pfizer, της Amazon και της Tesla Motors να δημιουργούν ελπίδες, ενώ μετά την εξαγορά της Accusonus κυκλοφόρησε η είδηση πως και η Meta διερευνά το ενδεχόμενο ίδρυσης ελληνικού παραρτήματος. Εκτός της Αθήνας, στη Θεσσαλονίκη και στα Ιωάννινα δημιουργείται πρόσφορο έδαφος για την εγκατάσταση ξένων εταιρειών που θα ενισχύσει την παρουσία τεχνολογικών εταιρειών στη χώρα, θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας και ενδεχομένως θα βοηθήσει στο πολυπόθητο brain drain.

Οι οικονομικοί και κοινωνικοπολιτικοί παράγοντες που μπορούν να ανακόψουν τη δυναμική πορεία των ελληνικών startups δεν είναι λίγοι. Κάποιοι κύκλοι στο εξωτερικό κάνουν ακόμη λόγο για μια επερχόμενη ύφεση στη νεοφυή επιχειρηματικότητα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ωστόσο, καθώς η χώρα μας απέχει συνήθως κάποια χρονικά από τις εξελίξεις στα μεγάλα οικοσυστήματα κατά τουλάχιστον δύο χρόνια, μπορούμε να περιμένουμε αρκετές ακόμη επιτυχίες και θετικές συνέπειες από την ανάπτυξη της καινοτομίας και της νεοφυούς επιχειρηματικότητας, με όλα τα οφέλη που αυτές μπορούν να φέρουν για τους εργαζόμενους, την εθνική οικονομία και τις μελλοντικές γενιές.

The post Τι συμβαίνει με τις ελληνικές startups; appeared first on 2045.gr.

Η βιομηχανία της μόδας ίσως είναι η καλύτερη να περιγράφει επερχόμενες τάσεις. Επίσης, η βιομηχανία των πολιτικών και οικονομικών ειδήσεων ακολουθεί την τεχνική της δημοσίευσης τάσεων και συχνά με προβλέψεις που δημιουργούν νέους φόβους. Οι δικές μας τάσεις αφορούν όλους όσους διαβάζουν, εξελίσσονται και επιχειρούν με το βλέμμα στο μέλλον (προς το 2045 όπως λέμε εμείς). Σε αυτούς τους αναγνώστες στέλνουμε σαν ευχές τους νέους κανόνες επιχειρήσεων, που θα έπρεπε -κάθε χρόνο- να λειτουργούν ως Key Performance Indicators για κάθε επιχείρηση.

“To μυστικό της επιτυχίας είναι να αλλάζουμε διαρκώς τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε. – Jack Welch”

Αφήνουμε πίσω τις «ορθόδοξες» λύσεις

Η κατάρα του «40 χρόνια φούρναρης» θα σταματήσει, μόνο όταν οι επιχειρήσεις αρχίζουν να αναμοχλεύουν το ρόλο τους στην αγορά, τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας, και το πιο σημαντικό, πως «σερβίρουν» τον πελάτη τους. Είναι ασαφές ποια διαδικασία νέας σκέψης-καινοτομίας εφαρμόζουν οι ελληνικές επιχειρήσεις, αλλά θα έπρεπε να υπάρχει -ακόμη και στη μικρότερη επιχείρηση- μια διαδικασία-θεσμός για την πρακτική καινοτομία.

Πώς χρησιμοποιούμε τα δεδομένα των πελατών μας για να δημιουργήσουμε καλύτερες υπηρεσίες; Πώς εξαντλούμε όλες τις τεχνολογικές λύσεις για να περιορίσουμε τα κόστη μας; Πώς δημιουργούμε προγράμματα ικανοποίησης και πιστότητας πελατείας;

Οι καθηγητές Clayton Christensen, Jeffrey Dyer, και Hal Gregersen ερεύνησαν τις απόψεις 3.000 στελεχών, σε περίοδο έξι ετών, και δημοσίευσαν στο Harvard Business Review 2009 τις επίκτητες ικανότητες που απαιτούνται για την καινοτομία: να αναρωτιέσαι (με ή χωρίς έρευνα), να παρατηρείς, να συνδέεις (καταστάσεις και πράγματα), να πειραματίζεσαι (δοκιμάζεις) και να δημιουργείς δίκτυα συνεργασιών. Το πιο σημαντικό δε στοιχείο, αναφέρουν, είναι να σκέφτεσαι πως μπορεί να συνδέονται μεταξύ τους «φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα, προβλήματα, ή ιδέες».

Ερώτημα: Ποια μικρή καινοτομία θα βάλετε στόχο στο 2022;

Δίνουμε χώρο σε φρέσκιες απόψεις

Το να είσαι δημιουργικός και να σκέφτεσαι ανάλογα παραμένει μια γενικόλογη λέξη-κλισέ, σαν ευχή. Όμως οι επιχειρήσεις πρέπει να γίνουν πιο δημιουργικές, αφήνοντας παγιωμένες παραδοχές πίσω τους, για να βοηθήσουν τα συμφέροντά τους, αλλά και να έχουν θετικό αποτύπωμα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, πως σε ένα workshop του global executive committee της Ericsson, στην ερώτηση ποιος είναι ο ανταγωνισμός μας και τι κάνει, η συν-δημιουργία έφερε στο προσκήνιο «τι θα γίνει αν η Google γίνει κανονικός τηλεπικοινωνιακός πάροχος»… Δημιουργική (αντισυμβατική) σκέψη!

Δυστυχώς το ανθρώπινο μυαλό αισθάνεται ασφάλεια σε όσα ξέρει, για αυτό πολλές φορές είναι δύσκολο να μας πείθουν νέα δεδομένα και αποδείξεις. Η ανάγκη να σκεφτεί κάθε επιχείρηση δημιουργικά, σημαίνει να φέρει στην επιφάνεια νέες απόψεις, τη γνώμη των πελατών της και από δίκτυα συν-δημιουργίας (Co-creation) από φυσικές ή ψηφιακές ερευνητικές μεθόδους. Στην πραγματική ζωή συμβαίνουν πιο ολιστικά πράγματα, που δεν αποτυπώνονται στο excel πωλήσεων-κερδών της επιχείρησης.

Το 2017 δημοσιεύτηκε η έρευνα της PwC σε 1.379 CEO που επιβεβαίωσαν πως ενώ η «καινοτομία είναι η Νο1 προτεραιότητα για την επιχείρηση», το 77% αυτών συμφώνησε πως δεν βρίσκουν εύκολα εργαζόμενους με δημιουργικά και καινοτόμα μυαλά. Η κότα έκανε το αυγό, ή το αυγό την κότα;

Ερώτημα: Σε ποια ομάδα της επιχείρησης θα αναθέσετε το θέμα «νέες ιδέες»  στο 2022;

Προσλαμβάνουμε εξυπνότερους και καλύτερους

Για να αφήσουμε πίσω τις «ορθόδοξες» λύσεις και να φέρουμε στο προσκήνιο νέες ιδέες, χρειάζονται νέα μυαλά. Δεν μπορεί να δείχνουν τα ευρωπαϊκά στατιστικά πως οι κοινωνίες μας γερνούν ηλικιακά και αυτό να μην έχει επηρεάσει την επιχειρηματικότητα. Αλλά δεν είναι στενά ηλικιακό το θέμα. Απαιτούνται νέα μυαλά, καλύτερα και εξυπνότερα από το δικό μας, για να ανθίσουμε όλοι και να εξελίσσεται η επιχείρηση, αποκτώντας νέες οπτικές.

Για να το αντιληφθούμε καλά το θέμα, θα έπρεπε να προσλάβουμε Σουηδό για να αναλάβει τη διαδικασία καινοτομίας, Αμερικανό για τα θέματα Marketing και Γερμανό για τη διαδικασία πιστοποίησης ποιότητας και διαχείρισης ρίσκου στην παραγωγική μας διαδικασία. Θέλει ανοιχτό μυαλό, ανοιχτή αγορά και διάθεση διάκρισης και εξέλιξης, όχι παραμονή στα ίδια και τα ίδια.

Αν οι επιχειρήσεις διαβάσουν προσεκτικά την HR έρευνα Randstad 2021 (σε 431 decision-makers), πρέπει να προβληματιστούν αρκετά για τα οφέλη που αναζητά ο υποψήφιος εργαζόμενος (φήμη επιχείρησης, εκπαίδευση, εξέλιξη καριέρας), πέραν των αμοιβών.

Ερώτημα: Ποιο ξενόφερτο (με την ευρεία έννοια) μυαλό θα προσλάβετε στο 2022;

O χρόνος δεν ορίζει την παραγωγικότητα

Από κάποιους θεωρείται παραγωγικότητα, να δουλεύεις έως το βράδυ, ασταμάτητα. Δεν είναι όμως! Είτε freelancer, είτε διευθυντής εργοστασίου, είτε δημοσιογράφος η συμπίεση ομοειδών γεγονότων σε μια περιορισμένη μονάδα χρόνου (ώρα, ημέρα, εβδομάδα), δεν εγγυάται παραγωγικότητα και (ιδιαίτερα) ποιότητα… Οι οικονομίες μας όμως δεν είναι πια στην ένταση εργασίας, όπως τα Κινέζικα εργοστάσια. Θέλουν ποιότητα μέσω της διαχείρισης ιδιαίτερου ταλέντου, κουρασμένων εργαζόμενων, και ευρύτερων ψυχολογικών τάσεων.

Αν η επόμενη πανδημία είναι η κατάθλιψη, όπως γράφεται, το α) μειωμένο (σε αριθμούς), β) κουρασμένο (μετά από την οικονομική, τη μεταναστευτική, την πανδημική κρίση), γ) χωρίς εξέλιξη στελεχιακό και εργατικό δυναμικό πρέπει να προσεγγίζεται από όσους διοικούν με ισοτιμία, ηθική, ενσυναίσθηση, (μπόλικη) συζήτηση, και αναθέσεις πρωτοβουλίας και δημιουργίας (με αυτή τη σειρά).

Ερώτημα: Ποιες αλλαγές θα κάνετε στα θέματα HR της επιχείρησης στο 2022;

Επιβραβεύουμε τη νοημοσύνη

Όλοι όσοι έχουν μια στοιχειώδη εργασιακή εμπειρία (ας πούμε άνω των 3 ετών), έχουν νιώσει ή ξέρουν πως τα συστήματα αξιολόγησης και επιβράβευσης είναι σε ένα βαθμό τυπικά. Δεν επιβραβεύεται πάντα η διάκριση, πολύ δε περισσότερο η αξιοποίηση της νοημοσύνης. Οι δημιουργικά σκεπτόμενοι εργαζόμενοι έχουν μια δεξιότητα ανώτερου επιπέδου, αλλά αν δεν τους ακούσει κανείς, κρύβονται στην σπηλιά τους. Έχουν υψηλότερες απαιτήσεις από τον εργοδότη και τη ζωή. Αν η μέση επιχείρηση καταπιέζει τη νοημοσύνη και αγκαλιάζει το «έτσι το κάνουμε εδώ», δημιουργεί λυπημένους εργαζόμενους και κατ’ επέκταση νωχελικές ή κακές εμπειρίες για τον πελάτη-καταναλωτή.

Αυτό που δεν ξέρουν (ή ξεχνούν) οι μάνατζερς των ελληνικών επιχειρήσεων είναι πως όπως έχουν αποδείξει κλινικές έρευνες, όταν ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται και συνδυάζει διαφορετικές ιδέες-προοπτικές, τότε λειτουργεί με υπερένταση, με ταχύτερη μνήμη, και οι ορμόνες φέρνουν ικανοποίηση και αίσθημα απόδοσης. Θα έπρεπε κάθε επιχείρηση να πληρώνει μόνο τέτοιους ανθρώπους και όχι οργανογράμματα! Στην πράξη σήμερα επιβραβεύονται οι πειθήνιοι και όχι οι δημιουργοί…

Ερώτημα: Πώς θα επιβραβεύσετε τις νέες ιδέες στην επιχείρησή σας στο 2022;

Επιχείρηση-οικογένεια, αλλά να αισθανόμαστε καλά σε αυτή!

Ένα ακόμη κλισέ στις επιχειρήσεις μας είναι το «εδώ, είμαστε μια οικογένεια». Παραμένει ωραία φράση σαν άκουσμα, αλλά πολλές φορές είναι κενή ουσίας. Τι σημαίνει αυτό σε μια επιχείρηση όπου τα τμήματα δεν συνομιλούν μεταξύ τους, δεν μοιράζονται έργα, δεν ανταλλάσσουν κριτική και ιδέες; Όλοι ξέρουν πως το περιβόητο ‘brainstorming’ δεν παράγει πάντα αυθεντικές ή νέες ιδέες, αλλά τουλάχιστον εγγυάται την κοινωνικοποίηση, ή βήματα προς μια ενιαία κουλτούρα στην επιχείρηση. Αναρωτηθείτε, πότε ήταν η τελευταία φορά που στην επιχείρηση που εργάζεστε, κάνατε μια διατμηματική σύσκεψη για να συζητήσετε ή να δείτε συνθετικά τα αποτελέσματα και τι πρέπει (όλοι μαζί) να διορθώσετε;

Οι ηγέτες διεθνών, επιτυχημένων επιχειρήσεων (διαλέξτε εσείς τα παραδείγματα) έχουν στην πράξη εφαρμόσει τη δημιουργικότητα που διαπερνά όλα τα τμήματα και τους ανθρώπους τους, για να διατηρούν συγκριτικό, ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Τέτοιες επιχειρήσεις είναι τρεις φορές πιο κερδοφόρες!

Ερώτημα: Με ποιο πρακτικό τρόπο θα κάνετε τα τμήματα της επιχείρησης να συνεργάζονται σωστά για κοινά projects στο 2022;

Πιο δημοκρατικοί σε ό,τι κάνουμε και λέμε

Ο δημόσιος διάλογος διεθνώς αφορά δικαιώματα, ισότητα, ελευθερίες, τη βία που ασκείται, και τους ηθικούς κανόνες που καταπατούνται. Από τη σεξουαλική προτίμηση και τη θρησκεία έως το εμβόλιο-αντιεμβόλιο και κάθε είδους σεβασμό απέναντι στο Νόμο. Στην ουσία, η πανδημία και οι πολιτικές εξελίξεις έκαναν επίκαιρο το θέμα Δημοκρατία εναντίον Απολυταρχίας. Είμαστε μάρτυρες μίας διαρκούς αντιπαράθεσης σε κάθε τομέα της ζωής μας, από το εμπόριο μέχρι τη τεχνολογία, από τους εμβολιασμούς μέχρι και τους διαστημικούς σταθμούς.

Νιώθω πως το κοινό -μέρος του είμαι και εγώ- όποια άποψη και αν έχει για διάφορα θέματα, σε γενικές γραμμές αισθάνεται ανησυχία και φόβο για ό,τι συμβαίνει γύρω. Αυτό είναι ένα περιβάλλον που έμμεσα επηρεάζει και τις επιχειρήσεις-εργαζόμενους και αφορά ιδιαίτερα το στυλ διοίκησης που ασκείται. Σαν να λένε οι εργαζόμενοι, ακούω τριγύρω όλη τη μαυρίλα, έρχομαι στη δουλειά και κουράζομαι, άρα εσύ επιχείρηση (στο πρόσωπο του διευθυντή Χ) πως μου εγγυάσαι σταθερότητα, ανάπτυξη και περιβάλλον καινοτομίας; Πώς με κάνεις να νιώθω άξιο μέλος σου;

Ερώτημα: Πώς θα χειριστεί η επιχείρηση τους managers κακής ποιότητας στο 2022;

Υλοποιούμε νέα πρότυπα

Ο συνιδρυτής της Pixar Ed Catmull δεν φημίζεται, γιατί «έστησε το μαγαζί» με τον μακαρίτη Steve Jobs, αλλά για το μοναδικό τρόπο διοίκησης. Μα θα πει κάποιος, η Pixar είναι μια εταιρία παραγωγής σαν χιλιάδες άλλες στην υφήλιο. Αλλά ο Catmull κάθε χρόνο έχει ένα ποσό κρατημένο στο budget της εταιρίας για …firsthand experience! Απλό, τα στελέχη κάνουν ταξίδια σε ομάδες παραγωγής.

Όλη η ομάδα που έφτιαξε την ταινία “Monsters University”, πέρασε μήνες και κάθε μέρα στα πανεπιστήμια MIT, Princeton και Harvard ώστε να βοηθηθούν στην τελική συγγραφή του σεναρίου. Άλλη ομάδα της Pixar έζησε για καιρό στη Γαλλία και σαν σκιά αντέγραφε πως και τι έκανε ένας top chef, ώστε να σχεδιάσουν τον υπέροχο “Ratatouille”.

Ερώτημα: Σε ποιους νέους προορισμούς θα στείλει η επιχείρηση τα στελέχη της για να εξελιχθούν όλοι μαζί στο 2022;

Το σημερινό γραπτό ολοκληρώνει νοηματικά το θέμα «Στρατηγική επιχειρήσεων, ένα ναρκοπέδιο δύσκολων αποφάσεων». Μπορεί και πρέπει όλα αυτά τα θέματα να γίνουν οι τάσεις που θα κάνουμε όλοι πράξη μέσα στο 2022, ή τουλάχιστον θα αρχίσουμε να τα εφαρμόζουμε βήμα-βήμα.

Οι επιχειρήσεις άλλωστε είναι οι πελάτες, οι εργαζόμενοι, η κοινωνία, οι προμηθευτές και οι μέτοχοι. Πρόκειται δηλαδή για πολλές ομάδες, με διαφορετικές προσδοκίες, και πολλές εναλλακτικές. Όλες όμως αυτές οι ομάδες αναζητούν καλύτερες εμπειρίες, χαμογελαστούς εργαζόμενους και καλά, χρήσιμα, προσιτά, και αξίας προϊόντα-υπηρεσίες. Ξεκινήστε με έστω ένα από τα ερωτήματα και κάτι θα έχει ήδη αλλάξει!

The post Οι νέοι κανόνες των επιχειρήσεων για το 2022 appeared first on 2045.gr.

Κάθε επιχείρηση που σκέφτεται πραγματικά και νοιάζεται για τον κόσμο γύρω της είναι ένας θετικός κοινωνικός εταίρος. Από ένα αγρότη έως τον CEO πολυεθνικής δεν χρειάζεται να λύνεις παγκόσμια προβλήματα, απλά να μη δημιουργείς περισσότερα από αυτά που βιώνει ο πλανήτης, οι κοινωνίες και οι οικονομίες μας… Πλέον, όλο και περισσότερες επιχειρήσεις σιγοψιθυρίζουν …E-S-G (Environment, Social, Governance), όπως απορρέουν από τους Παγκόσμιους στόχους βιώσιμης ανάπτυξης.

Είναι τόσο σοβαρό θέμα η Βιώσιμη Ανάπτυξη;

Ο ορισμός για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη είναι, κάθε μορφή δράσης, κανονισμού, λειτουργίας, προϊόντος ή/και υπηρεσίας δημόσιου ή ιδιωτικού συμφέροντος που ενώ στοχεύει στην ανάπτυξη, θέσεις εργασίας, και την ευμάρεια οικονομικών ομάδων (όχι μόνο των μετόχων…!), παράλληλα επιδιώκει να ικανοποιήσει τις οικονομικές, κοινωνικές και τις περιβαλλοντικές ανάγκες της κοινωνίας εξασφαλίζοντας μακροπρόθεσμη ευημερία.

“Η έννοια ανάπτυξη υπήρξε τσιτάτο της Ελληνικής πολιτικής ζωής (για ψήφους), των συνδικαλιστών (για αυξήσεις μισθών), των επιχειρηματικών ενώσεων (για κλαδικά αιτήματα ή φοροελαφρύνσεις).”

Σήμερα διεθνώς αφενός η ανάπτυξη είναι μεγάλη ευχή (βλέπετε, ζούμε στην εποχή της αντιγραφής), και καθιερώνεται η συνείδηση πως αυτή δεν πρέπει να βάζει σε κίνδυνο την ευημερία των επόμενων γενεών. Λίγα πρακτικά παραδείγματα:

• «Καίμε» ώρες στα social media. Πόσο αρνητικό αντίκτυπο όμως έχουν στο περιβάλλον τα server farms που μας εξυπηρετούν και αλλοιώνουν την κοινωνικότητα των ανθρώπων;
• Οι εταιρείες καταναλωτικών προϊόντων με ό, τι πουλάνε, πως αυξάνουν την υγεία και ευημερία του πλανήτη και των ανθρώπων; Υπάρχουν μόνο για ένα excel καταγραφής κερδών;
• Εξάγουμε ένα αγροτικό προϊόν! Και αν από την υπεράντληση υδάτων ή την ένταση παραγωγής μείνουν ολόκληρες περιοχές χωρίς νερό;
• Πουλάμε όλο και περισσότερες high-tech συσκευές. Ποιός θα διορθώσει την εξάντληση φυσικών πόρων για να έχουμε τόσα τσιπάκια;
• Δεν έχουν υποχρέωση οι επιχειρήσεις τροφίμων να βοηθήσουν με αναγεννητικές προσπάθειες στη γη, καθιστώντας το έδαφος εύφορο και προστατεύοντας τη βιοποικιλότητα;
• Παραγγέλνουμε όλοι με ένα κλικ από food aggregators. Ποιός αναρωτιέται αν με κάθε κλικ αυξάνουμε τα μηχανάκια και τα καυσαέρια μέσα στις πόλεις μας;
• Καταναλώνουμε γιαούρτια για φαγητό, μάσκες προσώπου και ευεξία. Ποιός μετρά το κόστος των αποβλήτων συσκευασίας και το κόστος χλωρίδας-πανίδας;
• Δεν πηγαίνω στην τράπεζα και εξυπηρετούμαι ψηφιακά. Ποιός προβλέπει τον κοινωνικό αντίκτυπο και την ανεργία από την πλήρη ψηφιοποίηση; Ποιά είναι η σωστή απόφαση;
• Πόσο βλαβερά είναι τα χημικά προϊόντα αγροτικών καλλιεργειών, ή όσα είναι προσθετικά στα καταναλωτικά; Πόσο μπορεί να κινδυνεύει το Περιβάλλον ή η Κοινωνία;
• Οι βιομηχανίες αλουμινίου, τσιμέντου και χάλυβα δεν θα έπρεπε να αναπτύσσουν προϊόντα χωρίς άνθρακα, να αναδασώνουν και να στηρίζουν τις γειτνιάζουσες κοινωνίες;
• Μια επιχείρηση αν δεν έχει πραγματικό γνώμονα τον άνθρωπο-εργαζόμενο, διασφαλίζοντας την αξιοπρέπεια εργασίας, την ισότητα στη διαχείριση και την αμοιβή δεν επηρεάζει άραγε την υπογεννητικότητα μιας χώρας;

Οι επιχειρήσεις τα ξέρουν όλα αυτά. Γνωρίζουν πως η λειτουργία και η παραγωγή τους επηρεάζει το Περιβάλλον, την Κοινωνία και τα θέματα Ηθικής, διαφάνειας, και εργασίας. Ξέρουν πως το προϊόν και η υπηρεσία τους έχουν πάντα: α) κόστος πωλήσεων (δικό τους λειτουργικό θέμα), β) την υπεραξία/κέρδος (από τις πωλήσεις) και ένα γ) μεγάλο κοινωνικό και οικονομικό αποτύπωμα μετά την αγορά (ποιότητα, θέματα υγείας, ενέργεια, μόλυνση περιβάλλοντος, εργασιακές συνθήκες, κ.ά).

Μην τρομάξετε, ένα (μόνο) παράδειγμα ΒΛΑΒΕΡΗΣ ανάπτυξης είναι…

Θα περιμένατε να διαβάσετε για τη βιομηχανία πετρελαίων ή τη ναυτιλία και τους ωκεανούς; Υπάρχει ένα πιο πρακτικό που βρίσκεται σε κάθε σπίτι, ίσως και στο αίμα μας. Πρόκειται για τα PFAS (Perfluoroalkyl = υπερφθοροαλκυλιωμένες ενώσεις, Polyfluoroalkyl= πολυφθοροαλκυλιωμένες ενώσεις), γνωστά ως τα ‘forever chemicals’ που μέσα σε 4 λεπτά η Bloomberg Law τα αποκαλύπτει στο παρακάτω βίντεο. Τα forever chemicals έχουν χημική αδράνεια, δηλαδή δεν προσβάλλονται και δεν καταστρέφονται, είναι εσαεί σταθερά (μπορεί μία κανάτα να υπάρχει για εκατοντάδες χρόνια!) και όπως μου εξήγησε ο φίλος και contributor του 2045 Μιχάλης Βαφείας «…οι οργανικές ενώσεις του φθορίου είναι από τα πιο τοξικά χημικά που υπάρχουν».

Αν είναι τόσο βλαβερά, τι θα μας πει άραγε όλη η βιομηχανία των PFAS που μας προμηθεύει κατσαρολικά, αντικολλητικά τηγάνια, κινέζικα παιχνίδια, υλικά συσκευασίας, βαμμένες κουτάλες, αδιάβροχα είδη με Teflon, και μπουφάν Goretex; Πως θα δικαιολογήσουν οι επιχειρήσεις στην Κίνα (και εμείς συνεχίζουμε να αγοράζουμε και να εισάγουμε προϊόντα για το χαμηλό κόστος…) πως υπερ-παράγονται ποσότητες προϊόντων που δεν διαλύονται, δεν μπορούν να ανακυκλωθούν;

Στις ΗΠΑ ήδη υπάρχει ήδη δημόσιος διάλογος πως αυτά τα προϊόντα προκαλούν πιθανά προβλήματα χοληστερίνης, μολύνσεων, καρκίνου και μειωμένο ανοσοποιητικό στον ανθρώπινο οργανισμό και πως έχουν προσβάλει τους πολίτες. Ο FDA το παραδέχεται το θέμα, έστω με ‘politically-correct’ τρόπο, όμως ο John Oliver στο παρακάτω βίντεο δυναμιτίζει με αλήθειες.

E-S-G …Environment, Social, Governance. Σας φαίνεται βιώσιμη αυτή η ανάπτυξη; Τι θα πουν στα παιδιά τους, τους εργαζόμενους, την κοινωνία, άραγε, οι μεγάλες εταιρίες που τα παράγουν και όλοι οι χονδρέμποροι-διανομείς και οι τοπικοί εισαγωγείς; Πως λειτουργούν άραγε αυτά τα (πιστοποιημένα) εργοστάσια; Πως διαχειρίζονται τα απόβλητα;

Δεν κινούμαστε γρήγορα

Ας είμαστε ειλικρινείς, ακόμη είναι λίγο μόδα, αλλά εκατοντάδες Ευρωπαϊκές και Αμερικανικές εταιρίες αναλαμβάνουν δράση για το Περιβάλλον, τις Κοινωνίες και την Ηθική και Διαφάνεια με την οποία διοικούν και λειτουργούν. Αυτό συμβαίνει άλλοτε από ρυθμιστική πίεση των αρχών, άλλοτε από πίεση των πολιτών-καταναλωτών, και μπορεί να προκύπτει από την κουλτούρα και το DNA των ιδίων των επιχειρήσεων. Σε Νέα Υόρκη και Γλασκώβη (GOP26 Συνέδριο Κλιματικής Αλλαγής) όλο και περισσότερες επιχειρήσεις εμφανίζονται στο προσκήνιο και ανακοινώνουν μέτρα.

Ο,τι πρακτικά κάνουν -σε αυτή τη δεκαετία- οι κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις και οι πολίτες για να συμβεί εμπράκτως και απόλυτα η Βιώσιμη ανάπτυξη, θα καθορίσει την εξέλιξη σοβαρών θεμάτων. Κλιματική κρίση, δημόσια υγεία, (αληθινή) ποιότητα προϊόντων, διαχείριση των αρνητικών μεγεθών της πλήρως ψηφιοποιημένης οικονομίας, μέλλον της εργασίας, ανθρώπινες πόλεις. Είναι μεγάλη πρόκληση, η ανθρωπότητα έχει δείξει πως είναι ευέλικτη και καινοτόμος (αλλά αντιστέκεται κιόλας), αλλά η κλεψύδρα τρέχει ήδη.

H βιώσιμη ανάπτυξη είναι επείγουσα ανάγκη

Ο τουρισμός, η εστίαση, οι κυβερνητικές υπηρεσίες, τα ψηφιακά δεδομένα που καταναλώνουμε, όλα παράγουν αρνητικό αντίκτυπο σήμερα.

“Η υφήλιος στα τελευταία 30 χρόνια -μόνο για τα θέματα κλίματος και μόλυνσης- εκλύει 2.4 τρισεκατομμύρια τόνους CO2 περισσότερους από την εποχή της Βιομηχανικής επανάστασης.”

Τα προϊόντα …αντιγραφής αυξάνονται κάθε μέρα με ταχύτητα φωτός χωρίς πάντα να πληρούν κανόνες ποιότητας, περιβαλλοντικών πολιτικών, και σαφήνειας στα ψιλά γράμματα, δηλαδή τις πληροφορίες για τον καταναλωτή. Μένεις άναυδος όταν η δημοσιογράφος Lisa Girion (του πρακτορείου Reuters) παρουσιάζει έρευνα για μια πολύ επώνυμη πούδρα-τάλκ που θεωρείται υπεύθυνη για καρκίνο ωοθηκών σε 22 γυναίκες. Πως αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη;

Οι επιχειρήσεις φτιάχνονται σε λίγες ώρες, αλλά πως είμαστε σίγουροι ότι θα τηρήσουν πολιτικές που εγγυώνται ισότητα, ηθική και πως θα συνεργαστούν με τους κοινωνικούς εταίρους ισότιμα και για το κοινό καλό; Πως ξέρουμε πραγματικά, ότι τα προϊόντα είναι καλά, οι πρακτικές είναι θετικές και πως οι άνθρωποι ωφελούνται από τη δράση της επιχείρησης χωρίς αυτόκλητη λογοδοσία;

Οι στόχοι βιώσιμης ανάπτυξης (και στα Ελληνικά εδώ) είναι σαφείς και γνωστοί. Από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (UN Week) το 2015 έως σήμερα, η αρχή παραμένει το πιο ωραίο motto που έχω διαβάσει ποτέ… «να μην μείνει κανείς πίσω». Έχουν δεσμευτεί 8.000 διεθνείς επιχειρήσεις, 4.000 ΜΚΟ, 193 Κυβερνήσεις και τα επίσημα στατιστικά δείχνουν πως το 82% των πολυεθνικών εκδίδουν απολογισμό.

Τώρα όμως είναι η ώρα καθενός από εμάς… Να ζητήσουμε τις καλές πρακτικές, να επιβραβεύσουμε τον παραγωγό και επιχειρηματία που τις αγκαλιάζει και να συμπεριφερθούμε και εμείς υπεύθυνα. Από το σπίτι και το αυτοκίνητό μας έως το πως συμπεριφερόμαστε στον αστικό και καταναλωτικό κόσμο της καθημερινότητάς μας.

Θέλουμε όλοι εξέλιξη και ανάπτυξη, αλλά πρέπει να της δώσουμε νόημα -εκτός από το κέρδος, εισόδημα- ως ανάπτυξη βιώσιμων, μακροχρόνιων, καλών προτύπων, που δεν θα μας κάνουν να ντρεπόμαστε απέναντι στις επόμενες γενιές για το τι ακριβώς αφήνουμε πίσω μας.

The post Βιώσιμη ανάπτυξη, δεν υπάρχει επιστροφή appeared first on 2045.gr.

Στον πρωτεύοντα ρόλο των επενδυτών για την ανάδειξη βιώσιμων προϊόντων ιδεών και τη στροφή των επιχειρήσεων προς την αειφορία δίνει έμφαση ο Αλβέρτος Ρεβάχ, επιχειρηματίας και ιδρυτής της Humble Holdings, μιας Private Equity επενδυτικής εταιρείας.

Μία στροφή που επέλεξε να κάνει και ο ίδιος από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και έπειτα, αφήνοντας τότε τα ηνία μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες εισαγωγής αλκοολούχων ποτών της χώρας μας και φορώντας «το μανδύα του πράσινου επενδυτή». Κυριολεκτικά! Άλλωστε το ενδιαφέρον του για τον πλανήτη, ως πολίτη του κόσμου, ήταν και αυτό που του έδωσε τη σπίθα για να στρέψει το ενδιαφέρον του προς την αειφορία.

«Το χρήμα κινεί τον κόσμο» υποστηρίζει ο κ. Ρεβάχ, υπογραμμίζοντας ότι η ροή περισσότερων κεφαλαίων προς πραγματικά καινοτόμες και πράσινες επιχειρήσεις είναι το απαραίτητο συστατικό, που θα επιταχύνει το ρυθμό υιοθέτησης βιώσιμων και φιλικών προς τον πλανήτη προϊόντων, λύσεων και υπηρεσιών. Χωρίς να παραβλέπει το κέρδος, στο οποίο πρέπει να αποσκοπεί κάθε επιχειρηματική προσπάθεια, ο κ. Ρεβάχ έρχεται να προσθέσει δύο ακόμα άξονες που οι εταιρείες θα πρέπει να δώσουν έμφαση: τον πλανήτη και τον άνθρωπο, τον εργαζόμενο.

Βιώσιμο είναι ένα προϊόν με αρνητικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα

Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο κ. Ρεβάχ σημειώνει ότι για την αντιστροφή της κλιματικής αλλαγής η βιωσιμότητα για τις επιχειρήσεις δεν θα πρέπει να ορίζεται με το μηδενικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, αλλά με το αρνητικό. «Βιώσιμο για εμένα δεν είναι ένα προϊόν που διατηρεί το status quo του προβλήματος» τονίζει χαρακτηριστικά.

Αυτή τη φιλοσοφία, την αρχή έχει περάσει και στην πράξη στις εταιρείες που συμμετέχει,  επενδύοντας σε περιβαλλοντολογικές δράσεις (Offsets), που αντιστρέφουν τις επιπτώσεις στο περιβάλλον κατά 110%.

Σημαντικό κομμάτι της επενδυτικής δραστηριότητας του κ. Ρεβάχ αφορά το πεδίο της μόδας και της τροφής, υποστηρίζοντας (άμεσα ή έμμεσα) νέες καινοτόμες επιχειρήσεις. Ιδιαίτερα για τον κλάδο της μόδας, που αποτελεί (αθόρυβα ίσως) έναν από τους μεγαλύτερους ρυπαντές του πλανήτη, ο κ. Ρεβάχ σημειώνει ότι είναι από τους τελευταίους που ξεκίνησαν την αλλαγή, η οποία ωστόσο είναι επιτακτική. «Αν δεν αλλάξει κάτι, το 2050 η βιομηχανία της μόδας θα εκπέμπει το 25% των επιτρεπτών ορίων των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Με τον κ. Ρεβάχ συζητήσαμε επίσης για το ρόλο του Internet στην ανεύρεση πηγών και δικτύων για ένα επιχειρηματία ή επενδυτή που θέλει να κάνει την αλλαγή προς την αειφορία, όπως επίσης και για τα κίνητρα που θα μπορούσαν να δώσουν τα κράτη για να στρέψουν το ενδιαφέρον των καταναλωτών προς πράσινα προϊόντα και λύσεις. Περισσότερα στο βίντεο που ακολουθεί.

* Ευχαριστούμε τη Blueground για την παραχώρηση του χώρου στον οποίο πραγματοποιήθηκαν τα γυρίσματα της συνέντευξης.

The post Οι επενδυτές θα οδηγήσουν τις επιχειρήσεις στην αειφορία (vid) appeared first on 2045.gr.

Την πεποίθησή του ότι είναι εφικτός «ένας υγιέστατος πυλώνας τεχνολογίας και καινοτομίας στην Ελλάδα», που θα έχει πολλαπλά οφέλη για την οικονομία συνολικά εκφράζει ο Μάρκος Βερέμης στη συνέντευξη που μας παραχώρησε. «Όταν έχεις ένα ισχυρό τομέα τεχνολογίας, πέρα από την αξία που έχει από μόνος του, έρχεται και μπολιάζει πολλούς άλλους τομείς, εκσυγχρονίζοντάς τους» σημειώνει χαρακτηριστικά στην κουβέντα μας, παραθέτοντας τα παραδείγματα του τουρισμού, της τραπεζικής, της γεωργίας, ως κλάδοι που θα μπορούσαν να μετασχηματιστούν.

Άλλωστε και ο ίδιος πριν από περίπου δύο δεκαετίες χρησιμοποίησε την τεχνολογία ως μοχλό για να εξελίξει το πεδίο της διαφήμισης, συν-δημιουργώντας την Upstream, που δραστηριοποιείται πλέον σε δεκάδες χώρες σε όλο τον κόσμο, διευρύνοντας ταυτόχρονα και το αντικείμενό της. Αργότερα, από τα σπλάχνα της Upstream ξεπήδησαν δύο ακόμα καινοτόμες εταιρείες (Workable και Persado) με διεθνή προσανατολισμό. Παράλληλα, και ο ίδιος εκτός από επιχειρηματίας κατέχει εδώ και αρκετά χρόνια και το ρόλο του επενδυτή είτε μέσα από προσωπικές τοποθετήσεις (Workable, Hellas Direct, Softomotive κ.α.) είτε ως Partner στην Big Pi Ventures.

Θεωρήσαμε λοιπόν ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να μας μιλήσει για την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία. Για τον κ. Βερέμη η προβληματική σχέση των Ελλήνων με την καινοτομία τις τελευταίες δεκαετίες οφείλεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες δεν βίωσαν την καινοτομία ως δημιουργοί της αλλά την έζησαν ως καταναλωτές. «Δεν είχαν κάποια αίσθηση του τι σημαίνει να σκεφτείς κάτι καινούργιο, να το σχεδιάσεις, να το αναπτύξεις και τελικά να το πουλήσεις» αναφέρει στη συζήτησή μας. Όμως, όπως σπεύδει να προσθέσει αυτό έχει ξεκινήσει να αλλάζει σιγά-σιγά, αποτέλεσμα σε ένα βαθμό της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας της εσωτερικής αγοράς, άρα και της πίεσης που ένιωσαν οι επιχειρήσεις να παρουσιάσουν ένα διαφορετικό προϊόν και να το εξάγουν.

«Η σχέση μας με την επιχειρηματικότητα πρέπει να ξεκινάει από τις μικρές ηλικίες» σημειώνει σε ένα άλλο σημείο της συζήτησής μας, με τον ίδιο άλλωστε να είναι πολύ ενεργός στο συγκεκριμένο πεδίο ως πρόεδρος του Σωματείου Επιχειρηματικότητας Νέων, που εστιάζει στην εισαγωγή των παιδιών από τη σχολική ηλικία στις βασικές έννοιες της επιχειρηματικότητας. «Όχι απαραίτητα για να εξελιχθούν όλα τα παιδιά σε επιχειρηματίες αλλά για να γίνουν πιο δημιουργικοί άνθρωποι σε ότι επιλέξουν να κάνουν». «Οι συνειδήσεις φτιάχνονται νωρίς» καταλήγει.

Με τον κ. Βερέμη συζητήσαμε επίσης για το ρόλο του κράτους στην ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας, για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των ελληνικών επιχειρήσεων, τις δεξιότητες στις οποίες υπερτερούν ή υστερούν τα στελέχη τους, αλλά και εκείνες που πρέπει να αναπτύξουν για να ανταποκριθούν σε ένα μέλλον που διαγράφεται όλο και πιο ψηφιακό.

The post H καινοτομία θα είναι ο επιταχυντής της ελληνικής οικονομίας (vid) appeared first on 2045.gr.