*Της Tanuja Randery, Managing Director, AWS EMEA

Το 2023 αποτέλεσε σημείο καμπής για την τεχνητή νοημοσύνη. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, η πρόσβαση στο Generative AI πυροδότησε ένα κύμα καινοτομίας ανάμεσα στους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις. Σύμφωνα με την πρόσφατη μελέτη της Strand Partners, η οποία διενεργήθηκε για λογαριασμό της Amazon Web Services (AWS), οργανισμοί όλων των μεγεθών και όλων των κλάδων,  καθώς επίσης και οι πολίτες, αλληλεπιδρούν με  αυτήν την πρωτοποριακή τεχνολογία όπως ποτέ άλλοτε.

Η κα. Tanuja Randery, Managing Director, AWS EMEA.

Η εν λόγω μελέτη εκτιμά ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να “ξεκλειδώσει” 600 δισ. ευρώ για την ευρωπαϊκή οικονομία έως το 2030, εάν διατηρηθεί αυτή η τάση στην Ευρώπη. Πώς μπορεί όμως η Ευρώπη να αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία; Η έκθεση αναφέρει ότι η γεφύρωση του χάσματος στις ψηφιακές δεξιότητες θα είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούν να κάνουν οι κυβερνήσεις τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στους πολίτες.

2023: Σημείο καμπής για την Τεχνητή Νοημοσύνη

Ο αριθμός των επιχειρήσεων που χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη αυξήθηκε κατά 32% πέρυσι, ενώ πάνω από τα δύο τρίτα όσων επιχειρήσεων έχουν υιοθετήσει την εν λόγω τεχνολογία αναφέρουν ως αποτέλεσμα  τα αυξημένα έσοδα, την βελτιωμένη παραγωγικότητα ή την τόνωση της καινοτομίας.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, βλέπουμε ήδη τα ευρέως διαδεδομένα θετικά αποτελέσματα της αξιοποίησης της τεχνητής νοημοσύνης στον μετασχηματισμό των επιχειρηματικών κλάδων.

Η NeuroPro χρησιμοποιεί AI και μηχανική μάθηση (ML) για να βελτιώσει την ακρίβεια στη διάγνωση πολύπλοκων εγκεφαλικών ασθενειών, μειώνοντας τον χρόνο που χρειάζονται τα νοσοκομεία για να μοιραστούν ιατρικά δεδομένα και να κάνουν διάγνωση, από εβδομάδες σε ώρες.

Η ολλανδική νεοφυής επιχείρηση Growy, χρησιμοποιεί εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης για την παρακολούθηση και τη φροντίδα των καθετοποιημένων αγροκτημάτων της, επεξεργαζόμενη τεράστιες ποσότητες δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων πληροφοριών για το πότισμα, τη σίτιση και τη συγκομιδή, ώστε να βελτιστοποιήσει την υγεία των φυτών. Η εν λόγω εταιρεία αντικατοπτρίζει ένα καινοτόμο, ανταγωνιστικό και βιώσιμο μοντέλο γεωργίας του μέλλοντος.

Αυτές οι επιχειρήσεις αναδεικνύουν όσα μπορούν να επιτευχθούν μέσω της καινοτομίας της τεχνητής νοημοσύνης. Και οι πολίτες διαπιστώνουν αυτές τις δυνατότητες – πάνω από τους μισούς (52%) πιστεύουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση μεγάλων κοινωνικών προκλήσεων, όπως η κλιματική αλλαγή και ο έλεγχος ασθενειών.

Κλείνοντας το χάσμα ψηφιακών δεξιοτήτων

Καθώς οι επιχειρήσεις αυξάνουν τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, η έλλειψη ψηφιακών δεξιοτήτων μπορεί να κρατήσει πίσω την Ευρώπη.

Σχεδόν οι μισές (44%) ευρωπαϊκές επιχειρήσεις ανέφεραν ότι η αδυναμία εύρεσης προσωπικού με τις κατάλληλες ψηφιακές δεξιότητες έβαλε εμπόδια και περιόρισε τον θετικό αντίκτυπο της ψηφιακής τεχνολογίας στη λειτουργία τους, ενώ το 27% δήλωσε ότι αποτέλεσε ανασταλτικός παράγοντας στην υιοθέτηση νέων τεχνολογιών.

Όμως, η έλλειψη δεξιοτήτων δεν υποδηλώνει έλλειψη ενδιαφέροντος. Το 61% των Ευρωπαίων πολιτών είναι ανοιχτοί στην εκμάθηση νέων ψηφιακών δεξιοτήτων, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα βελτιώσουν τις προοπτικές της σταδιοδρομίας τους, επιτρέποντας τους να παραμείνουν ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας.

Για να κλείσουμε το χάσμα, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια που λειτουργούν αποτρεπτικά. Η έρευνα της Strand κατέδειξε ότι το κόστος των προγραμμάτων κατάρτισης (45%) και η έλλειψη χρόνου (24%) είναι τα κρίσιμα εμπόδια που οι πολίτες πιστεύουν ότι τους κρατούν πίσω.

Κρίσιμης σημασίας είναι το γεγονός ότι τα εμπόδια αυτά είναι πιο πιθανό να επηρεάσουν τα άτομα που ανήκουν σε λιγότερο προνομιούχες ή διαχρονικά περιθωριοποιημένες ομάδες – αυξάνοντας τις υφιστάμενες ανισότητες.

Τεχνητή Νοημοσύνη για όλους

Η γεφύρωση του χάσματος ψηφιακών δεξιοτήτων είναι ζωτικής σημασίας.

Η βελτίωση των δεξιοτήτων των εργαζομένων, όχι μόνο του τεχνολογικού κλάδου αλλά και ευρύτερα, μέσω προγραμμάτων κατάρτισης και στοχευμένης χρηματοδότησης, θα δώσει στην Ευρώπη τη δυνατότητα να ξεκλειδώσει την ψηφιακή της δυναμική.

Η ΕΕ έχει αναπτύξει μια σειρά πρωτοβουλιών για τη ενίσχυση των ψηφιακών δεξιοτήτων, όπως το πρόγραμμα “Ψηφιακή Ευρώπη” (Digital Europe Programme) και το σχέδιο δράσης για την ψηφιακή εκπαίδευση (Digital Education Action Plan).

Από την πλευρά της, η AWS δεσμεύεται να βελτιώσει την πρόσβαση στην κατάρτιση σε ψηφιακές δεξιότητες. Έχουμε ήδη εφοδιάσει 900.000 άτομα σε όλη την Ευρώπη με δεξιότητες υπολογιστικού νέφους ενώ η δέσμευσή μας, «AI Ready» , στοχεύει στην παροχή δωρεάν κατάρτισης σε δεξιότητες τεχνητής νοημοσύνης σε άλλα 2 εκατομμύρια άτομα.

Προσπάθειες όπως αυτές θα προσφέρουν στην Ευρώπη τις βάσεις που χρειάζεται για να ξεκλειδώσει το ψηφιακό της μέλλον.

Τι θα επακολουθήσει μετά το ευρωπαϊκό «έτος τεχνητής νοημοσύνης»;

Οι ψηφιακές δεξιότητες είναι καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της Ευρώπης και η βελτίωση της πρόσβασης στην κατάρτιση είναι πιο σημαντική από ποτέ. Η αξιοποίηση της οικονομικής και κοινωνικής δυναμικής που παρουσιάζει η τεχνητή νοημοσύνη και η διατήρηση της αύξησης όσον αφορά την υιοθέτησή της σε ολόκληρη την Ευρώπη, σημαίνει ότι πρέπει να εξοπλιστούν όλα τα άτομα με τις κατάλληλες δεξιότητες, ώστε όλοι να μπορέσουμε να συμμετέχουμε στο ψηφιακό ταξίδι της Ευρώπης.

The post Ψηφιακές δεξιότητες:  Το κλειδί για το ψηφιακό μέλλον της Ευρώπης appeared first on 2045.gr.

Γράφει ο Σπύρος Νικολάου, Διευθυντής Πωλήσεων και Επιχειρηματικής Ανάπτυξης, Code4Thought.

Σήμερα, το λογισμικό είναι μέρος της καθημερινότητάς μας και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η χρήση του είναι ένα σημαντικό μέρος της ζωής μας. Το λογισμικό μπορεί να βρεθεί σε διάφορους τομείς, όπως ηλεκτρονικές συναλλαγές, χρηματιστήριο, στον τομέα της υγείας, για την παρακολούθηση και την ανάπτυξη κυβερνητικών υποδομών, για την κατασκευή και τον έλεγχο σε πραγματικό χρόνο κρίσιμων συστημάτων που δεν πρέπει να αποτύχουν, κ.α. Ξέρουμε όμως πραγματικά από τι αποτελείται; Ή ότι είναι αξιόπιστο και ασφαλές;

Όπως γίνεται σε άλλες βιομηχανίες ή κλάδους (π.χ. κατασκευαστικός, αυτοκινητοβιομηχανία) το λογισμικό (ή ακριβέστερα τα προϊόντα ή συστήματα λογισμικού) θα πρέπει να αναπτύσσεται κάτω από αυστηρά χρονοδιαγράμματα και κόστος, σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των ενδιαφερόμενων και των τελικών χρηστών. Παρά τις όποιες συνθήκες ανάπτυξης, αγοράς η λειτουργίας του, θα πρέπει να πληροί λειτουργικά και μη λειτουργικά χαρακτηριστικά, όπως η δυνατότητα συντήρησης, αξιοπιστίας, ασφάλειας, διαθεσιμότητας, «μεταφερσιμότητας» και άλλων χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων, όπως καθορίζονται από διεθνή πρότυπα και πρακτικές (π.χ. ISO25010).

Οι προκλήσεις της ποιότητας λογισμικού

Η διαχείριση ποιότητας θα πρέπει να ξεκινά από την αρχή της ανάπτυξης ή αγοράς του λογισμικού και να καλύπτει ολόκληρο τον κύκλο ζωής του. Αν και αυτό φαίνεται αυτονόητο (ειδικά αν σκεφτούμε άλλους κλάδους και βιομηχανίες) στην πραγματικότητα ο κλάδος της ανάπτυξης λογισμικού δεν το συνηθίζει και η ποιότητα ενός προϊόντος συνήθως αποτελεί μεταγενέστερη (αν όχι τελευταία) προτεραιότητα. Αυτό έχει ως συνέπεια οι όποιες διορθώσεις γίνονται σε ένα σύστημα λογισμικού ώστε να είναι ποιοτικό και ασφαλές να είναι χρονοβόρες (και κοστοβόρες) και όχι πάντα αξιόπιστες. Άρα οι οργανισμοί πρέπει να προσπαθήσουν ώστε η ανάπτυξη ποιοτικού λογισμικού να εμπεδωθεί και να γίνει μία συνήθεια ενσωματωμένη στην κουλτούρα τους. Πόσο εύκολο όμως είναι αυτό και ποιες οι προκλήσεις του; Ας δούμε λοιπόν παρακάτω.

Αρχικά, η αυξανόμενη πολυπλοκότητα των σημερινών συστημάτων έχει δημιουργήσει ένα σύνολο ιδιαίτερων προκλήσεων που καθιστά δύσκολο για τους μηχανικούς λογισμικού να ικανοποιήσουν την ανάγκη για υψηλότερη και καλύτερη ποιότητα λογισμικού. Οι κύριοι λόγοι για αυτή την πολυπλοκότητα είναι η συνεχής αλλαγή των απαιτήσεων, η διαδικασία σχεδιασμού που δεν τηρείται σωστά, η άνιση κατανομή ανθρώπινου δυναμικού, οι περιορισμοί σε προϋπολογισμούς και οι παράλογες προσδοκίες παράδοσης των συστημάτων με βάση ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα. Όταν λοιπόν όλοι (ή κάποιοι) από τους λόγους αυτούς ισχύουν τότε η  τροποποίηση του λογισμικού μπορεί να γίνει δυσβάστακτη και να οδηγήσει σε κάθε είδους πολύπλοκα προβλήματα. Από την αντίθετη μεριά, όταν σχεδιάζεται σωστά, το λογισμικό μπορεί να τροποποιηθεί ή να επεκταθεί εύκολα. 

Ένας άλλος λόγος είναι η συνεχής εμφάνιση νέων τεχνολογιών που οδηγούν τους μηχανικούς λογισμικού να προσπαθούν να τις αφομοιώσουν και να τις χρησιμοποιήσουν σχεδόν όλες ταυτόχρονα. Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως, οι αναδυόμενες τεχνολογίες δεν αντικαθιστούν πλήρως τις παλιές. Έτσι, ορισμένα συστήματα λογισμικού πρέπει να λειτουργούν και επικοινωνούν με συστήματα παλαιού τύπου, σχεδιασμένα με παλαιότερες μεθοδολογίες και τεχνολογίες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι μηχανικοί και αρχιτέκτονες λογισμικού να χρησιμοποιούν πολλές μεθοδολογίες και τεχνοτροπίες σχεδιασμού, όλες στο ίδιο σύνολο (ή χαρτοφυλάκιο) συστημάτων λογισμικού. 

Επιπλέον, παρατηρούμε ότι για να ανταποκριθούν στις σημερινές ψηφιακές απαιτήσεις, επιχειρήσεις, κυβερνήσεις και οι δημόσιοι οργανισμοί, που δεν έχουν το απαραίτητο δυναμικό για εσωτερική ανάπτυξη, επιλέγουν την ανάθεση των έργων ανάπτυξης λογισμικού σε εξωτερικούς προμηθευτές. Αυτοί με τη σειρά τους αναθέτουν την ανάπτυξη η μέρος αυτής (λόγου περιορισμών στους προϋπολογισμούς) σε χώρες όπου συνήθως οι επαγγελματίες ανάπτυξης λογισμικού δεν ακολουθούν τα απαιτούμενα πρότυπα τα οποία είναι ευθυγραμμισμένα με αυτά των διαπιστευμένων φορέων και περιορίζονται μόνο στην τοπική εμπειρία και γνώση τους, γεγονός που καθιστά το λογισμικό που παράγουν σε πολλές περιπτώσεις αμφισβητήσιμο.

Σε κάθε περίπτωση όμως οι ερωτήσεις που θα πρέπει να απασχολούν τις επιχειρήσεις, κυβερνήσεις και δημόσιους οργανισμούς για κάθε έργο τεχνολογικού εκσυγχρονισμού ή μετασχηματισμού θα πρέπει να περιλαμβάνουν: 

• Κάνουμε τα πράγματα με το σωστό τρόπο; 
• Επιλέγουμε την σωστή τεχνολογία/σύστημα και προμηθευτή; 
• Έχουμε τον έλεγχο της ποιότητας ανάπτυξης λογισμικού των προμηθευτών μας;
• Πρέπει να ξαναχτίσουμε ή να αναβαθμίσουμε τα υπάρχοντα συστήματα όπου φυσικά αυτό είναι δυνατό; 
• Πώς μπορούμε να αναλάβουμε τον σωστό έλεγχο του συστήματος μετά την παράδοση του έργου; 

Δεν μπορεί να αναμένεται όμως από τους δημόσιους οργανισμούς και τις επιχειρήσεις να διαθέτουν όλη την απαραίτητη τεχνογνωσία στον τομέα της πληροφορικής για να απαντήσουν σωστά σε τέτοιες ερωτήσεις και είναι σχεδόν αδύνατο σε πολλές περιπτώσεις να κατανοηθεί από κάποιον καλά το κόστος, η ποιότητα, η ασφάλεια και το χρονικό διάστημα που μια υπηρεσία θα είναι διαθέσιμη για να χρησιμοποιηθεί. Στη δημιουργία και τη συντήρηση λογισμικού εμπλέκονται πολλοί ενδιαφερόμενοι φορείς: η επιχείρηση που το χρησιμοποιεί, το τμήμα πληροφορικής που το αναπτύσσει, οι ομάδες ασφαλείας, οι αρχιτέκτονες των λύσεων και τέλος οι ομάδες ανάπτυξης. Είναι ιδιαίτερα περίπλοκο να βρίσκονται όλοι στην ίδια σελίδα και να λειτουργούν αποτελεσματικά και αποδοτικά μαζί. Από την εμπειρία μας ακόμη και ώριμες εταιρείες ανάπτυξης λογισμικού δυσκολεύονται να το κάνουν σωστά.

Οι καταστροφικές συνέπειες ενός κακού κώδικα

Προκειμένου να κατανοήσουμε καλύτερα τη σημασία της καλής ποιότητας λογισμικού αρκεί να λάβουμε υπ’ όψη του ότι όταν ακούμε ή διαβάζουμε ότι το σύστημα δεν λειτουργεί προσωρινά ή ότι η ασφάλεια παραβιάστηκε, είναι περιστατικά τα οποία (είτε τα περισσότερα είτε στο σύνολό τους) που οφείλονται στην κακή ποιότητα του κώδικά του (λογισμικού). Οι μεγαλύτερες αποτυχίες λογισμικού στην πρόσφατη ιστορία, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων ransomware, διακοπών πληροφορικής και διαρροών δεδομένων έχουν προκαλέσει καταστροφικές συνέπειες σε τράπεζες, αεροπορικές εταιρείες, συστήματα εθνικής υγείας και ασφάλειας, social media κ.τ.λ. Η ζημιά δεν περιορίζεται μόνο στο οικονομικό κομμάτι (μπορεί να φθάσει και τα εκατομμύρια ευρώ) αλλά αφορά και το brand, την εταιρεία. Για παράδειγμα, το καταστροφικό λογισμικό της Boeing όχι μόνο σκότωσε 346 ανθρώπους, αλλά κατέστρεψε και το αεροσκάφος 737 max. Βλάβη λογισμικού ήταν και η αιτία της συντριβής του αεροσκάφους Airbus A400M κ.τ.λ.

Γι’ αυτό, η ποιότητα των συστημάτων λογισμικού θα πρέπει να αποτελεί μείζονα ανησυχία για εκείνους που τα αναπτύσσουν, συντηρούν, βελτιώνουν, αποκτούν ή τα χρησιμοποιούν. Η τεχνική ποιότητα των προϊόντων λογισμικού σχετίζεται με την ευκολία και την ταχύτητα με την οποία το λογισμικό επιτρέπει την τροποποίηση του, ώστε να συμβαδίζει με τις μεταβαλλόμενες ανάγκες των χρηστών του ή άλλων ενδιαφερομένων αλλά και με την ασφάλεια. 

Είναι λοιπόν αναγκαίο οι επιχειρήσεις, κυβερνήσεις και δημόσιοι οργανισμοί να αποταθούν σε ανεξάρτητους εξειδικευμένους οργανισμούς που έχουν τα εργαλεία, την γνώση και την εμπειρία για να  δώσουν απαντήσεις στα ποιο πάνω ερωτήματα, με το να επιθεωρήσουν και να αξιολογήσουν τον κώδικα στις προτεινόμενες τεχνολογίες και να παρέχουν πρακτικές συμβουλές συνδυάζοντας την τεχνογνωσίας τους με επιστημονικές μεθοδολογίες λογισμικού για τη μέτρηση, την παρακολούθηση και την ανάλυση του πηγαίου κώδικα και της αρχιτεκτονικής των εφαρμογών σε οποιαδήποτε τεχνολογία. Και επιπλέον, να πραγματοποιήσουν λεπτομερείς αναλύσεις συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών συνεπειών όλων των διαθέσιμων επιλογών σε σχέση με το κόστος, την ποιότητα, την αρχιτεκτονική και τους κινδύνους για όλους τους ενδιαφερόμενους. 

Η διασφάλιση της ποιότητας έχει κόστος, όμως η έλλειψη ποιότητας έχει επίσης μεγαλύτερο κόστος και ο αντίκτυπος της υπερβαίνει κατά πολύ το κόστος της καλής ποιότητας. Το κόστος των εξωτερικών σφαλμάτων είναι πολύ υψηλότερο και με μεγαλύτερες και δυσμενέστερες συνέπειες για τον οργανισμό, όπως ενδεικτικά η απώλεια αγοράς, λειτουργία επιχείρησης, απώλεια πελατών, αγωγές, καταγγελίες και καταβολή εγγυήσεων..

Πολλοί από εμάς έχουμε αισθανθεί τις επιπτώσεις της κακής ποιότητας σε λογισμικό, σε τραπεζικές συναλλαγές, αγορές εισιτηρίων κ.λπ., όπου εκδηλώνονται οι καθυστερήσεις του συστήματος, οι χρόνοι απόκρισης είναι πολύ μεγάλοι και αυτό σημαίνει απώλεια χρόνου και χρημάτων. Ωστόσο, ο αντίκτυπος είναι συνήθως πολύ πιο σοβαρός εάν η αποτυχία ενός συστήματος προκαλεί οικονομική, περιβαλλοντική, κοινωνική ή ακόμα και ανθρώπινη απώλεια.

The post Γιατί είναι απαραίτητη η επένδυση στην ποιότητα προϊόντων και συστημάτων λογισμικού appeared first on 2045.gr.

Το παράδειγμα της Apple στον τομέα της τεχνολογίας δεν είναι το μόνο. Ανάλογη αντιμετώπιση τυγχάνει η Tesla και ο Elon Musk και ίσως λιγότερο η Google και οι ιδρυτές της, αλλά και άλλες εταιρίες. Απευθυνθήκαμε λοιπόν στο Μιχάλη Κατσιμίτση για να μας ερμηνεύσει αυτό το φαινόμενο. Ας δούμε τι μας είπε…

Μιχάλης Κατσιμίτσης, Διδάσκων Φιλοσοφίας, ΕΚΠΑ

Μια εταιρία είναι κερδοσκοπικός οργανισμός. Ακόμα κι όταν προβαίνει σε πράξεις κοινωνικής ευθύνης, δηλαδή σε ενέργειες που αφορούν τμήματα της κοινωνίας άσχετα προς το προϊόν της, παραμένει κερδοσκοπική οντότητα και οι πράξεις αυτές αντιμετωπίζονται ως διαφημιστικές τεχνικές – και είναι, άμεσα ή έμμεσα. Διαφορετικά, δεν θα ήταν εταιρία.

Ως εκ τούτου, ξενίζει η διαπίστωση ότι για ορισμένους συγκεκριμένες εταιρίες θεωρούνται κάτι παραπάνω από κερδοσκοπικοί οργανισμοί. Επίσης προκαλεί εντύπωση το ότι υπάρχουν τεχνολογικοί ηγέτες που αντιμετωπίζονται ως μύστες. Αυτό οφείλεται στο ότι βλέπουμε τη μία όψη του νομίσματος, αυτήν του κέρδους. Αν, όμως, την παραμερίσουμε –εξάλλου με άλλες μορφές (π.χ. όφελος) το κέρδος χαρακτηρίζει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα καλύπτοντας όλες τις πτυχές του προσώπου (π.χ. συναισθηματικό, ψυχολογικό όφελος)–, τότε διακρίνουμε μιαν άλλη όψη των εταιριών, αυτήν του παράγοντα διαμόρφωσης της κοινωνικής ζωής. Ένα από τα πεδία που εντάσσονται σε αυτή την όψη, φαίνεται παράταιρο, αν όχι εντελώς ξένο, σε σχέση με ό,τι έχουμε συνηθίσει. Πρόκειται για το πεδίο του ιερού και της μαγείας.

Υπάρχει η άποψη ότι στην εποχή μας η θρησκευτικότητα παρουσιάζει κάμψη: η στροφή προς την τεχνολογία ή, γενικότερα, την ύλη απομακρύνει τον άνθρωπο από την πνευματική διάσταση του κόσμου του, όπως αυτή εκφράζεται από μια θρησκεία. Ωστόσο, ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει, ακόμα κι αν (θεωρητικά) κάποια στιγμή εξαφανιστούν όλες οι θρησκείες, κάθε άλλο παρά θα χαθεί ο πυρήνας της θρησκευτικότητας, αυτός του ιερού.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ιερού είναι ότι αποτελεί κάτι ταυτόχρονα οικείο και ανοίκειο. Οικείο, διότι είναι γνωστό και αποδεκτό ως μέρος της ζωής μας, ακόμα και της καθημερινότητάς μας. Ανοίκειο, διότι επεκτείνεται πέρα από τον ορίζοντά μας και μας δίνει πρόσβαση σε επίπεδα ζωής που βρίσκονται έξω από την καθημερινή εμπειρία, οπότε την επηρεάζουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, είτε πραγματικά είτε δυνητικά. Από αυτό προκύπτει και η δύναμη του ιερού.

Το ιερό αντικείμενο, λοιπόν, είναι αυτό που μας ανοίγει ένα νέο επίπεδο πραγματικότητας, το οποίο αδυνατούμε με τα ισχύοντα μέσα να προσεγγίσουμε. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, περνάμε από το ιερό στο μαγικό. Μαγικό είναι το αντικείμενο που υπερβαίνει τις ιδιότητές του ως συνηθισμένου αντικειμένου, π.χ. μια πέτρα, και με την επεξεργασία που έχει λάβει (π.χ., γράψιμο κάποιων λέξεων, σχεδιασμός μιας μορφής κτλ.) έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει μια πραγματικότητα.

Η προσπάθεια για περιορισμό του ιερού στον χώρο της θρησκείας, αλλά και της μαγείας ως περιθωριακής αντίληψης που συνδέεται με βασκανίες (θρησκευτική θεώρηση) ή εξαπάτηση εύπιστων θυμάτων (κοινωνική θεώρηση), καθώς και η εσφαλμένη αντίληψη ότι αυτά δεν συμβαδίζουν με την τεχνολογική εποχή, όπου ζούμε, μας δημιουργούν κενά κατανόησης στον τρόπο αντιμετώπισης των σύγχρονων (κυρίως τεχνολογικών) εταιριών.

Μεταξύ μιας μαγικής επίκλησης, μέσω της οποίας επιδιώκεται ο επηρεασμός της ζωής κάποιου, και μιας ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπέρ ή κατά αυτού του κάποιου, η στάση μας απέναντι στον κόσμο παραμένει η ίδια: υπερβαίνουμε το εδώ και το τώρα, δηλαδή τον χώρο και τον χρόνο, παράγοντες της πραγματικότητάς μας που δεν καθίστανται απλώς σχετικοί αλλά και ακυρώνονται, και επηρεάζουμε ανθρώπους που, υπό κανονικές συνθήκες, θα ήταν αδύνατο να το κάνουμε. Το ότι σήμερα το καταφέρνουμε, ενώ στην αρχαιότητα, για παράδειγμα, προσπαθούσαν με μαγικές επικλήσεις να εξαναγκάσουν κάποια θεότητα να το κάνει είναι μια τεχνική «λεπτομέρεια» ως προς την ουσία του ζητήματος που εξετάζουμε εδώ.

Με αυτό το πολύ απλουστευτικό, αλλά (ελπίζω) κατατοπιστικό παράδειγμα, καθίσταται κατανοητό ότι η στάση μας απέναντι στον κόσμο δεν έχει μεταβληθεί. Συνεχίζουμε να αναζητούμε τρόπους να σταθούμε πάνω από τη φύση και να τη δαμάσουμε προς ίδιον όφελος, ως πρόσωπα ή ως κοινωνία. Έτσι η εταιρία είναι μια σύγχρονη οντότητα που μας δίνει τη δυνατότητα να επιτυγχάνουμε κάποια από αυτά που πάντα ο άνθρωπος επιδίωκε στρεφόμενος προς το ιερό και, συνακόλουθα, το μαγικό. Από τη μεριά του, κάποιο πρόσωπο, όταν ταυτοποιείται ως ο δημιουργός τέτοιων «μαγικών» προϊόντων, τυγχάνει σεβασμού, διότι είναι ο σύγχρονος μάγος. Είναι αυτός που ξέρει ή μπορεί να βρει τον τρόπο της υπέρβασης της καθημερινής μας φύσης. Απλώς, ο σύγχρονος μάγος είναι αποτελεσματικότερος από τους προκατόχους του…

The post Η ιερότητα της εταιρίας τεχνολογίας appeared first on 2045.gr.

Γράφει η Ιωάννα Φίλη*

Τι ειρωνεία! Μετά από πλήθος ενθαρρυντικών ερευνών και επιστημονικών άρθρων που έχουν δημοσιευθεί τα τελευταία 20 χρόνια, χρειάστηκε μία παγκόσμια απειλή για να καμφθεί κάθε αντίσταση των επιχειρήσεων ή/και των εργαζομένων στην υιοθέτηση και εφαρμογή της εργασίας εξ αποστάσεως.

Ποιος θα το φανταζόταν έναν χρόνο πριν, ότι το καθεστώς remote working θα γινόταν σχεδόν υποχρεωτικό ή και η αποκλειστική μορφή παροχής εργασίας σε κάποιους κλάδους;

Τι πρόκειται να γίνει όμως στον χώρο της εργασίας, όταν η πανδημία Covid-19 θα έχει τελειώσει; Θα εξακολουθήσει να υπάρχει η δυνατότητα για εργασία εξ αποστάσεως και εάν ναι, σε ποια μορφή; Ποιες εργασιακές αλλαγές θα φέρει αυτό; Aς πιάσουμε όμως το νήμα από την αρχή.

Το υβριδικό μοντέλο εργασίας πρέπει να θεωρείται βέβαιο

Αναπόσπαστα μέρη της εργασίας είναι η ασφάλεια και η υγεία. Είναι ίσως η πρώτη φορά που κράτη και επιχειρήσεις ανταποκρίθηκαν και ανασυγκροτήθηκαν άμεσα στην παγκόσμια αυτή απειλή, παρέχοντας στους εργαζομένους τη δυνατότητα για εξ αποστάσεως εργασία.

Η ασφάλεια θα παραμείνει το νούμερο 1 ζητούμενο και επειδή ο ανθρώπινος παράγοντας, στην μετα-covid εποχή, θα αναδειχθεί ως ο κρισιμότερος στρατηγικός πόρος των επιχειρήσεων, η σχέση επιχείρησης-εργαζομένου πρέπει να επαναπροσδιοριστεί.

Η παγκόσμια τάση φαίνεται πως είναι, να υιοθετηθεί ένα νέο εργασιακό καθεστώς, το υβριδικό πλαίσιο εργασίας: μία μίξη φυσικής παρουσίας στο γραφείο και εξ αποστάσεως εργασίας για τον εργαζόμενο. Και για κάποιες επιχειρήσεις, πιο έτοιμες να το αποδεχτούν και να το υποστηρίξουν, οι εργαζόμενοι θα επιλέξουν είτε να επιστρέψουν κανονικά στο γραφείο, είτε να εξακολουθήσουν να εργάζονται αποκλειστικά από το σπίτι.

Όλα αυτά βέβαια υπό το πρίσμα της φύσης της εργασίας, δηλαδή εάν είναι «πνευματική/γνωστική» (knowledge work), ή «χειρωνακτική» (manual work), καθώς και εάν παρέχεται από τον εργοδότη στον εργαζόμενο πρόσβαση στα αναγκαία συστήματα (software, βάσεις δεδομένων κ.λπ).

Η εργασία από το σπίτι (WFH – Working from Home) τείνει στο εξωτερικό, να υποκατασταθεί από την εργασία από οπουδήποτε (WFA – Working from Anywhere), αλλάζοντας κατα πολύ τη ψυχολογία των εργαζομένων και τους τρόπους απόδοσης.

Σωστά αναρωτιέται η Microsoft, αν είμαστε έτοιμοι για αυτό το νέο υβριδικό τρόπο εργασίας. Αυτός ο τύπος ευέλικτης εργασίας προϋποθέτει σημαντικό διοικητικό και οργανωτικό ανασχηματισμό, τον σχεδιασμό μιας εντελώς νέας πολιτικής διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού και βεβαίως μια εντελώς νέα ματιά στη διαχείριση των χρηματοοικονομικών και των φυσικών πόρων της επιχείρησης (γραφεία, εξοπλισμό, κτίρια, τεχνολογικά συστήματα).

“Remote” υπάλληλοι ή κανονικοί;

Δεν είναι λίγα τα ερωτήματα που προκύπτουν για το ανθρώπινο δυναμικό και τα διαφορετικά είδη εργαζομένων. Πρόκειται για ένα διευρυμένο ‘menu’ τρόπου και τόπου παροχής εργασίας, που δεν το είχαμε φανταστεί – πόσο περισσότερο οι επιχειρήσεις.

Οι επιχειρήσεις πρέπει να είναι έτοιμες να ξεπεράσουν τις παραδοσιακές σχέσεις εργασίας: αορίστου χρόνου, ορισμένου χρόνου, εποχιακός, μόνιμος και να μελετήσουν τη μερική ή αποκλειστικά εργασία εξ αποστάσεως (partly in-site, fully remotely).

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι δημοσιεύσεις νέων θέσεων εργασίας στο LinkedIn με αποκλειστικά εργασία εξ αποστάσεως πολλαπλασιάστηκαν διεθνώς στην περίοδο της πανδημίας.

Ποιές εργασιακές αλλαγές πρέπει να προβλέψουν οι επιχειρήσεις;

Σημαντικά είναι τα ερωτήματα για τη νέα εργασιακή εποχή μετά την πανδημία, αλλά και η ετοιμότητα των επιχειρήσεων να ανταποκριθούν σε αυτά:

1. Θα είναι στη διακριτική ευχέρεια του εργαζομένου να επιλέξει, ή όχι, ένα υβριδικό πλαίσιο εργασίας; Δηλαδή να εργάζεται κάποιες ημέρες από το σπίτι και κάποιες στο γραφείο;
2. Θα μπορεί κάποιος να επιλέξει να εργάζεται αποκλειστικά από το σπίτι ή απ’ οπουδήποτε αλλού τον εξυπηρετεί (work from anywhere);
3. Πώς θα γίνεται η αρχική εκπαίδευση, ή η εμπειρική καθοδήγηση (on the job training) των νέων εργαζομένων;
4. Πώς θα ελέγχεται η παραγωγικότητα του εργαζόμενου;
5. Πώς θα αξιολογείται ο εργαζόμενος από την επιχείρηση και με ποια κριτήρια;
6. Πώς θα επηρεαστούν στοιχεία κουλτούρας και οργάνωσης της επιχείρησης όπως εμπιστοσύνη, δημιουργικότητα, ομαδική συνεργασία, καινοτομία;
7. Πώς θα επαναπροσδιοριστούν τα Περιγράμματα Θέσεων Εργασίας (Job Descriptions);
8. Σε περίπτωση διαχείρισης κρίσης της επιχείρησης ή του κλάδου της, θα υπάρχει ανάλογη ετοιμότητα και ανάδραση εάν οι πλειοψηφία των εργαζομένων εργάζεται εξ αποστάσεως;
9. Θα υπάρξει κάποιο κανονιστικό πλαίσιο / αναθεώρηση της εταιρικής πολιτικής (corporate policy) και κατευθυντήριες γραμμές για το συγκεκριμένο εργασιακό status της εξ αποστάσεως εργασίας;

“Αντίθετα, το μοναδικό μη χρηματικό όφελος της εργασίας από παντού για τον εργαζόμενο είναι η επιλογή του να ζήσει όπου επιθυμεί”

Νέα θέματα: παρουσία, «απουσία» και παραγωγικότητα

Συζητώντας με επιχειρηματίες, καταλάβαμε, πως υπάρχει σε αρκετούς η αντίληψη πως η εργασία εξ αποστάσεως έχει αρνητικές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα των εργαζομένων. Αυτό όμως καταρρίπτεται μέρα με τη μέρα από σημαντικές έρευνες που δείχνουν ακριβώς το αντίθετο.

Αντιθέτως με την παραγωγικότητα, στοιχεία όπως η δημιουργικότητα, η καινοτομία, η ομαδική εργασία, η εμπιστοσύνη, η καθοδήγηση (on the job training) είναι τομείς που ενισχύονται περισσότερο, όταν υπάρχει φυσική και διαπροσωπική επαφή.

Οδηγούμαστε στην ανάγκη ενός νέου ορισμού και μέτρησης της αξίας της «παρουσίας» στην εργασία (όταν αυτή δεν συνδέεται με τη φυσική παρουσία στο γραφείο). Δημιουργούνται πολλά ερωτήματα για το πως θα υπολογίζεται αυτή:

• Χρόνος παραμονής στην οθόνη του υπολογιστή;
• Χρόνος συμμετοχής σε τηλε-διασκέψεις;
• Παρακολούθηση του αριθμού των απεσταλμένων υπηρεσιακών emails;
• Αριθμός τηλεφωνημάτων προς/από την εργασία ή προς/από τους πελάτες;
• Καταγραφή & παρακολούθηση του αριθμού των εργασιών, εγγράφων, παρουσιών, υπολογιστικών φύλλων που αποστέλλονται από τον εργαζόμενο;
• Software που καταγράφουν πόσα tasks / projects / actions ολοκληρώθηκαν;

Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις, όταν η τηλε-εργασία γίνεται χωρίς τηλε-συνεργασία ή τηλε-διασκέψεις, να εκληφθεί ως «απουσία»; Το γεγονός ότι κάποιος, λόγω της φύσης της εργασίας του δεν έρχεται σε επικοινωνία με συνεργάτες ή πελάτες δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι δεν εργάζεται. Πως θα το αντιμετωπίσουν οι διευθυντές ομάδων; Το working productivity γίνεται σημαντικό θέμα όπως καταδεικνύει έρευνα της Deloitte.

Επαναπροσδιορισμός της αξιολόγησης των εργαζομένων

Μία άλλη σημαντική παράμετρος στον υβριδικό τρόπο εργασίας είναι η προσωπική αξιολόγηση (performance review) του προσωπικού. Θα υπάρξουν ειδικά κριτήρια αξιολόγησης όσων παρέχουν μερικώς ή αποκλειστικώς εργασία εξ αποστάσεως; Η τεκμηριωμένη αξιολόγηση του εργαζομένου, χωρίς υποκειμενικές κρίσεις ήταν πάντα το ζητούμενο…

Στην εργασιακή εποχή μετά την πανδημία, ίσως να απαιτηθεί η εγκατάλειψη των παραδοσιακών τρόπων και φορμών αξιολόγησης και η εισαγωγή πιο σύγχρονων και αντικειμενικών συστημάτων αξιολόγησης. Πιο αντικειμενικά συστήματα αξιολόγησης που συγκλίνουν με κοινή συναίνεση ή κατά κοινή διαπίστωση σε αξιολόγηση της δυναμικής του κάθε εργαζόμενου, συνυπολογίζοντας τόσο τις κοινωνικές όσο και τις τυπικές δεξιότητες (social capital – human capital).

On the job training – remote working: 0 – 1

Σημαντική πρόκληση για την μερική ή πλήρη υιοθέτηση της τηλε-εργασίας είναι πως θα γίνεται η ουσιαστική εκπαίδευση των νέων εργαζομένων. Βεβαίως οι μεγάλες εταιρίες έχουν επενδύσει σε μικρά βίντεο καθοδήγησης, αλλά η εμπειρία τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα έχει δείξει, ότι κανένα business ή brand manual, οδηγός καλής πρακτικής, εσωτερικός κανονισμός, εγκύκλιος και γενικότερα γραπτή οδηγία, δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δια ζώσης εκπαίδευση μέσω της φυσικής παρουσίας και καθοδήγησης.

Τα πιο σημαντικά πρακτικά θέματα στην εκπαίδευση, είναι όσα γνωρίζουν και μεταλαμπαδεύουν οι παλαιότεροι στους νεότερους, η διάδραση με διαφορετικά τμήματα και λειτουργίες της επιχείρησης, τα οποία δυστυχώς δεν γράφονται σε κανενός είδους οδηγό, αλλά αποκτούνται μόνο εμπειρικά και μεταφέρονται ως παράδειγμα, αυθόρμητα όταν προκύπτει παρόμοια περίπτωση ή συνθήκη.

Θεσμοθέτηση της εξ αποστάσεως εργασίας, ως μόνιμο μέτρο;

Η εξ αποστάσεως εργασία που θεσμοθετήθηκε και ισχύει ως προσωρινό μέτρο, μετά την έναρξη της πανδημίας τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα, αποτελεί ένα σημαντικό ‘test drive’ των εργασιακών δεδομένων.

Είναι μια πρόκληση η οποία θα πρέπει να αναλυθεί έγκαιρα από τις επιχειρήσεις και τα κράτη, να ληφθούν υπόψη τα αποτελέσματα εκτεταμένων ερευνών για τις επιπτώσεις της εξ αποστάσεως εργασίας τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στους εργαζομένους και εφόσον βάσει cost/benefit analysis τα οφέλη θα είναι σημαντικότερα ή τα κόστη θα είναι τεκμηριωμένα χαμηλότερα από την προ-covid 19 εποχή, η εξ αποστάσεως εργασία να υιοθετηθεί και να θεσμοθετηθεί σε μόνιμη βάση ως εναλλακτικός τρόπος εργασίας.

* Η Ιωάννα Φίλη είναι Eιδική Επιστήμων με ειδίκευση σε θέματα Οργάνωσης και Διοίκησης. Έχει διατελέσει στέλεχος Marketing στις εταιρίες Unilever και Vodafone. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Οργάνωσης & Διοίκησης του Πανεπιστημίου Πειραιώς και κάτοχος MSc in Marketing- University of Stirling, ενώ έχει λάβει πιστοποίηση από το The Wharton School- University of Pennsylvania για εξειδικευμένα θέματα Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού και εφαρμογών HR Analytics. Αυτό το διάστημα παρακολουθεί το διδακτορικό πρόγραμμα PhD in Business Administrationτου European University of Cyprus με ερευνητικό ενδιαφέρον για θέματα Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού.

The post Η τηλεργασία φέρνει μεγάλες εργασιακές αλλαγές appeared first on 2045.gr.

Γράφει η Δάφνη Τσεβρένη, Co-founder, Clio Muse Tours.

Ως επαγγελματίες στο χώρο του τουρισμού αλλά και ως απλοί ταξιδιώτες, δε φανταζόμασταν ποτέ ότι θα έρθει μια μέρα που θα απαγορεύονται οι μετακινήσεις εντός και εκτός των συνόρων. Έχοντας χτίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας ως επισκέπτες αλλά και ως οικοδεσπότες της χώρα μας, η πανδημία του Covid-19 έπληξε πολλούς ανθρώπους σε διάφορα επίπεδα.

“730 δισ. δολάρια έχασε ο τομέας του τουρισμού τους πρώτους 8 μήνες του 2020”

Όλοι βιώσαμε πρωτόγνωρες καταστάσεις τις οποίες αναγκαστήκαμε να διαχειριστούμε και στις οποίες ακόμα προσαρμοζόμαστε. Είναι γνωστό ότι οι κλάδοι που επηρεάστηκαν περισσότερο από την πανδημία ήταν του τουρισμού και του πολιτισμού. Συγκεκριμένα, υπολογίζεται ότι τους οκτώ πρώτους μήνες του 2020 χάθηκαν στον τουριστικό τομέα παγκοσμίως 730 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές απώλειες στην Ελλάδα για το 2020 διαμορφώθηκαν στα επίπεδα των 15 δισ. ευρώ, παρόλο που τα σύνορα είχαν ανοίξει τους καλοκαιρινούς μήνες. Δεδομένου ότι η συνολική συμμετοχή του τουριστικού κλάδου στο ΑΕΠ της Ελλάδας είναι 21%, οι απώλειες είναι καταστροφικές.

Παρόλο που η πλήρης ανάκαμψη αναμένεται να έρθει το 2022, εκτιμάται ότι ήδη από το καλοκαίρι του 2021 ο τουρισμός θα αρχίσει να επανέρχεται. Η επόμενη μέρα μετά την πανδημία σίγουρα θα είναι διαφορετική τόσο στο εγχώριο όσο και στο παγκόσμιο σκηνικό.  Προσωπικά πιστεύω ότι όταν ταξιδέψουμε ξανά, θα το κάνουμε καλύτερα.

Το μέλλον της τουριστικής εμπειρίας

Το έχουμε ξαναπεί και θα συνεχίσουμε να το λέμε ότι στην μετά-covid εποχή η υιοθέτηση βιώσιμων πρακτικών θα είναι άμεση και αναγκαία. Από την κλιματική αλλαγή εξαιτίας των εκπομπών του αερίου του θερμοκηπίου από τις μεταφορές μέχρι τις επιπτώσεις του τουρισμού στους κατοίκους των προορισμών αλλά και στις ίδιες τις πόλεις, η πανδημία ανέδειξε προβλήματα που ήδη γνωρίζαμε αλλά επιλέγαμε να αγνοήσουμε. 

Πλέον, ο βιώσιμος τουρισμός θα είναι απαίτηση και των ίδιων των ταξιδιωτών. Θα αποτελεί βασικό κριτήριο για την επιλογή του προορισμού, τον τύπου του ταξιδιού αλλά και το μέσο μεταφοράς που θα επιλέγουν. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, προβλέπεται -και ελπίζουμε- ότι θα μειωθεί ο μαζικός τουρισμός αποσυμφορίζοντας προορισμούς με μεγάλη ζήτηση. Ευρωπαϊκές μητροπόλεις όπως το Άμστερνταμ και η Βαρκελώνη είχαν ήδη στραφεί στην ενίσχυση της βιώσιμης τουριστικής ανάπτυξης  και τώρα βλέπουμε ότι θα ακολουθήσουν το παράδειγμά τους και άλλες. Ελπίζουμε ανάμεσά τους και η Ελλάδα.

Επίσης, είναι εμφανές ότι τον τελευταίο χρόνο η τεχνολογία μπήκε άμεσα και γρήγορα στη ζωή μας. Από τους καταλόγους με QR κωδικούς στα εστιατόρια μέχρι τις νέες ψηφιακές εφαρμογές που υιοθετούνται από τα ξενοδοχεία για την ασφαλή παροχή υπηρεσιών στους πελάτες, ο τουρισμός ψηφιοποιείται με ταχείς ρυθμούς.

Οι ταξιδιώτες αναζητούν την ασφάλεια περισσότερο από ποτέ και οι επαγγελματίες στο χώρο του τουρισμού κάνουν τις απαραίτητες ενέργειες για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πελατών τους. Για παράδειγμα, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης επέλεξε την εφαρμογή της Clio Muse Tours για τη δημιουργία ψηφιακών ξεναγήσεων στις μόνιμες εκθέσεις της επειδή είναι μία απόλυτα ασφαλής μέθοδος ψηφιακής ξενάγησης καθώς δεν πραγματοποιείται μέσω συσκευής που μοιράζεται στο κοινό (όπως τα audio guides) αλλά κάθε επισκέπτης την παρακολουθεί από δική του συσκευή.

Παρόλο, λοιπόν, που η Ελλάδα είναι αρκετά πίσω συγκριτικά με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες σε αυτό το κομμάτι, βλέπουμε ότι σιγά σιγά γίνονται σημαντικά βήματα και από τους πολιτιστικούς φορείς της χώρα μας.

Η ψηφιοποίηση στην Ελλάδα

Πρόσφατα ανακοινώθηκε ότι 25 σημεία υψηλού πολιτιστικού και ιστορικού ενδιαφέροντος θα αποκτήσουν δωρεάν WiFi. Μέχρι σήμερα δωρεάν ασύρματες ευρυζωνικές υπηρεσίες είχαν 13 αρχαιολογικοί χώροι σε όλη τη χώρα. Εμείς στην Clio Muse Tours που λειτουργούμε από το 2014 με ακουστικές και ψηφιακές ξεναγήσεις γνωρίζουμε τις ελλείψεις και την τεχνοφοβία ίσως, που χαρακτηρίζει τη χώρα μας. Έχουμε αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες τόσο στο να πείσουμε εγχώριους φορείς για την σημαντικότητα της ψηφιοποίησης όσο και λόγω έλλειψης υποδομών να δημιουργήσουμε περισσότερες ξεναγήσεις για να αναδείξουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Αν μπορούμε να πούμε ότι η πανδημία είχε ένα θετικό, αυτό είναι ότι έκανε εμφανή τα προβλήματα που όλοι γνωρίζαμε και επισπεύδει την επίλυσή τους.  Έχοντας μαγευτικά τοπία και μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, η Ελλάδα ως προορισμός “πουλάει από μόνη της” και γι’ αυτό πολλοί είχαν εφησυχάσει μέχρι που ήρθε η πανδημία και άλλαξε τα δεδομένα. Εδώ και χρόνια γίνονται συζητήσεις από τους ειδικούς του κλάδου για αλλαγές στο τουριστικό προϊόν, στην ανάγκη για υιοθέτηση βιώσιμων πρακτικών και την επιτακτικότητα βελτίωσης των υλικών υποδομών. Ιδιαίτερα στα ελληνικά νησιά που θεωρούνται από τους πιο μαζικούς τουριστικούς προορισμούς.

Πολλοί από τους ομιλητές του online conference Destination Greece | Communication in challenging times που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα από τον ΣΕΤΕ και την Marketing Greece έθιξαν αυτά τα προβλήματα και τόνισαν την άμεση ανάγκη για ενίσχυση και αναδιαμόρφωση του το τουριστικού προϊόντος της Ελλάδας. Αναμένουμε λοιπόν να δούμε πόσα από όλα αυτά θα υλοποιηθούν στο άμεσο μέλλον. 

The post Βιώσιμο και ψηφιακό το μέλλον της τουριστικής εμπειρίας appeared first on 2045.gr.